Ατσάλινες σιωπές


Απ’ άκρη σ’ άκρη φούντωσε για τα καλά ο καιρός
Νόθευσαν τα πάντα και τα πούλησαν οι εθνικοί μειοδότες
Τίποτε πια γι’ αυτούς που ψάχνουν στα σκουπίδια
αξίες, ιδανικά…
Γι’ αυτούς που φύτεψαν μια σφαίρα στη συνείδησή τους
κι αναχώρησαν…
Πλάθουν στα μέτρα τους το «αύριο»
Βουλιάζουν την κοινωνία στην «κρίση»
– αγρίμια που λιμοκτονούν για δόξα, αξιώματα και τίτλους.

Μα ξάφνου, πίσω από τα θολά νερά
ανένταχτοι και χειραφετημένοι
στο μισοσκόταδο προβάλλουν οι νέοι:
Με τη σφραγίδα του ήλιου στο μέτωπο
και τα ολόδροσά τους χρόνια από δυόσμο και βασιλικό.
Με αφίσες και συνθήματα στον δρόμο
σε διαδηλώσεις και πορείες ειρηνικά
με ατσάλινες σιωπές και ουρλιαχτά  
μιλούν και μας κοιτούν μ’ άφοβο βλέμμα.
Το σύστημα χλευάζουν, εξέγερση ζητούν
χρεωμένοι όπως γεννήθηκαν μπορούν
τους προδότες που έκλεψαν τα όνειρα κάθε γενιάς
να πυροβολούν
αφάνισαν ζωές σ’ εμφύλιους και καταστροφές
φίμωσαν, βασάνισαν σε δικτατορίες και πραξικοπήματα
κι όμως δεν πλήρωσαν γι’ όλα τα κρίματα
(Κι έσπειραν ξανά την αγάπη στα ματωμένα χώματα).

Μόνο σαν πάψει ο καιρός και ησυχάσει, τα σύννεφα μέλλει
με αίμα και μετάξι να διαλυθούν.
Πνοές δεμένες με καπνογόνα θα καραδοκούν:
Να φύγει ο φασισμός.
Του σάπιου συστήματος τα πλοκάμια να κοπούν.
Και τότε, ο αέρας, καπετάνιος στο πιο καλοτάξιδο σκαρί.
Στις θάλασσες και στα βουνά το μύρο θ’ αναβλύζει.
Θα καμαρώνουν οι παλιοί. Οι νέοι με υπερηφάνεια,  
τ’ άγρυπνα μάτια τους θα κουβαλούν σαν νάρκες,
έτοιμες να εκραγούν ξανά, τους φαύλους ν’ αφανίσουν.

 

 

© 2020 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.