Μπαχάρι και κανέλλα

Έφτανε η άνοιξη κάθε Απρίλη
με τις ζεστές ευωδιές του Επιτάφιου,
τις λάμψεις της Ανάστασης,
τα κουλουράκια της μαμάς να μοσχοβολούν νοσταλγία
και τα καμώματά μας, να κλέβουμε το τσουρέκι
πριν φτάσει η Λαμπρή, γεύση από αθωότητα,
παιδιάστικες αμαρτίες, αρώματα που σμίγουν με το μωβ της ανάμνησης.

Άνοιγα το παράθυρο κάθε πρωί-
καθρέφτης του  κόσμου ανάποδα γερμένος.
Μια λεμονιά κοιτούσε κατά τον νότο
αναδεύοντας το άρωμά της με τη θαλασσινή αύρα.
Το βλέμμα σαν πουλί πετούσε
σε μέρη γνώριμα και ονειρικά
σπρωγμένο από το τωρινό  μου βήμα.
«Κλείσε το παράθυρο, μην χαζεύεις»
η φωνή της, γλυκιά σαν παγωτό,
σιγόντο στα σπουργίτια,
ενώ κάλπαζε η φαντασία μου
σ’ αχνιστούς αμμόλοφους
και τον Νείλο σαν κορδέλα  να ξετυλίγεται στα μαλλιά .
Πόσες φορές αγνάντεψα τον κόσμο
από το ανοιχτό μου παράθυρο!
Τοπία πλασμένα μόνο στο μυαλό.
Με μάτια κλειστά, ακρογιάλια πολύχρωμα
μικρές θεές στο βραδινό τοπίο,
σκιές πλεγμένες με αγιόκλημα
και η ματιά βιαστική να ξετρυπώσει
το απίθανο, το παιχνίδισμα και τo μυστήριο.

Πώς θα είναι ο  κόσμος , αν κλείσω το παράθυρο;
Ποιό τ' αντάλλαγμα για τα λάθη και το άδικο,
τα  άπειρα «γιατί»;
Άραγε η ζωή αύριο;
Με σάρκα υποταγμένη και μυαλό
στα χνάρια ενός μονοπατιού,
ή αλαφροΐσκιωτη γαλέρα
να καθρεφτίζεται
μες απ’ το ανοιχτό παράθυρο του εαυτού μου;

© 2020 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.