Εξομολόγηση

Κάθε φορά που τελειώνω το διάβασμα και βγαίνω μια βόλτα,
μακριά  από  σκέψεις κι  έγνοιες,
τη συναντώ στην πόρτα.
Δεν ξέρω αν κάποιες δυνάμεις την έχουν προειδοποιήσει,
αλλ’ είναι εκπληκτικό ίσως και  τρομακτικό αυτό το συναπάντημα.
Με καλωσορίζει  με χαμόγελο  πλατύ,
μου δείχνει τον δρόμο, για να προπορευτώ.
Της είπα: «με ενοχλούν όσοι περπατούν  πίσω μου κι όχι εμπρός ή δίπλα μου!»
Εκείνη απάντησε ότι δεν θέλει να περπατά στο πλάι μου
να μην διαταράσσει τις λεπτές ισορροπίες μου,
- στη στάση του λεωφορείου, στο μετρό, στο τραμ, στο αυτοκίνητο μου.
Βυθίζεται  στη σκέψη μου, με βασανίζει,
ώσπου να βρω ένα κομμάτι χαρτί ή τις σημειώσεις μου.
Την συγχωρώ πάντα. Είναι ένας καλός δαίμονας
που με ξαφνιάζει και με ταξιδεύει :
εκεί που έχω στερέψει από δύναμη και αντοχές,
εκεί που τα βάζω με τους άλλους και την κακή μου τύχη…
Εκεί με πετυχαίνει και μου μιλάει αναπάντεχα.
Αποτυπώνω  βιαστικά τα λόγια της, τα απλόχερα ψήγματα
και τις λεξιλογικές περιπέτειες κι ένα αμφίβολο τέλος!
Με κυριεύει τότε η ελκυστική ζάλη,
το μεταδοτικό της μειδίαμα  γλυκό σταφύλι σ ‘ασημένιο κουταλάκι.
Αναρωτιέμαι. Τι θα ’κανα  χωρίς αυτή;
Νιώθω πως είμαστε δεμένες σ’ έναν χρυσό ιστό
και στροβιλιζόμαστε, αενάως, στου μυαλού τους νευρώνες,
χαλαρά περιπλεγμένες, παλλόμαστε
για να συντονιστούμε  με την κοσμική ενέργεια.
Δεν μου λείπει μα την αποζητώ.
Δεν με ξεχνάει. Με ακολουθεί από παιδί.  
Πάντοτε ταπεινή κι αθόρυβη ζυμώνει την επιβίωση μου.
Με διδάσκει την Ηθική με υπαρξιακές προεκτάσεις,
την βούληση και τον στοχασμό  και τον λυρισμό συνάμα.
Η εξομολόγηση  από την θέση του αναγνώστη,
που η ίδια με τόση φροντίδα μού γνώρισε.
Από τότε  γράφω και για εκείνον.
Οι ανάγκες  μας,  κύκλοι ομόκεντροι.
Διαρκής η συγκίνηση που με αναδεύει,
με φέρνει πιο κοντά στις προσδοκίες μου.
Ευλογημένη  «έμπνευση».
Στα άδυτα των αδύτων.

© 2020 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.