διηγήματα φίλων Γκούμας Γιάννης Δεν χρειάζεται τίτλος

Δεν χρειάζεται τίτλος

No need for a title

Sandpapery sky.
The balcony quivering with last night’s raindrops.
The flower pots are in a state of euphoria.
Everything my eyes jot down ―
antennae, street, dustbins, passersby ―
glue me to a melancholy which I make mellifluous
in my cell phone hive, which vocalizes the mask
etched on my face. The voice at the other end
of the line is a round trip towards nowhere.
Down in the garden, the smoky inscription
of the gardener’s cigarette seems to tell me:
“Instinct will make you free.” Free myself?
I had to slake my thirst in flights of fancy,
if not duplicity. I learned nothing but
a trilingual solitude (Greek, English, French).
I tilled this solitude to gain ground.
My prayers and hopes
I played in lento and largo on the piano.
I am the gift of an aberrant life.
I follow its trend to my heart and soul.

Δεν χρειάζεται τίτλος


Ουρανός γυαλόχαρτο.
Το μπαλκόνι τρεμουλιάζει με το χθεσινοβραδινό βροχόνερο.
Οι γλάστρες σε κατάσταση ευφορίας.
Ό,τι τα μάτια μου σημειώνουν ―
κεραίες, δρόμο, σκουπιδοτενεκέδες, περαστικούς ―
με κολλάνε σε μια μελαγχολία που την κάνω μελίρρυτη
στου κινητού μου την κυψέλη, που δίνει φώνηση στη μάσκα
στο πρόσωπό μου χαραγμένη. Η φωνή στην άλλη πλευρά
της γραμμής είναι ένα ταξίδι επιστροφής στο τίποτε.
Κάτω στον κήπο, η επιγραφή του καπνού
απ’ το τσιγάρο του κηπουρού, φαίνεται να μου λέει:
«Το ένστικτο θα σε ελευθερώσει.» Θα με ελευθερώσει;
Εμένα, που έπρεπε να σβήνω τη δίψα μου σε πετάγματα φαντασίας,
αν όχι διπροσωπίας; Τίποτε άλλο δεν έμαθα εκτός από
μια τρίγλωσση μοναξιά (ελληνική, αγγλική, γαλλική).
Καλλιέργησα αυτή τη μοναξιά για να πάω μπροστά.
Προσευχές και ελπίδες, lento και largo τις έπαιζα στο πιάνο.
Είμαι δώρο μιας ζωής που παρεκκλίνει.
Μέχρι την καρδιά και την ψυχή ακολουθώ την τάση της.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.