Κάλεσμα κ.τ.λ.

Invitation etc.

She invited me for lunch
but nothing she had cooked
flattered my taste. Not
that the food was to blame.
For me, appetite is a deceit
like all things I wished for
in life and merely swallowed
them as names. As for love ―
memento mori ― a reminder
of my failures and others’ mistakes.
Reality was never less,
except as me. Those ambiguous
years of childhood were the sting
of destiny. A grammatical meaning.
My heart is many dreams by day
and many nightmares at night.
And I wake up daring not even sigh,
lest something falls away
and with it take my featured self,
my feigned incognito. I’ve come
to feel a trespasser in my life,
to go like a leper in it. I wish
I could find somewhere to go
back to, like life, life, life,
not hearsay or yoo-hoo!

Κάλεσμα κ.τ.λ.

Με κάλεσε να φάμε το μεσημέρι,
μα τίποτε απ’ αυτά που μαγείρεψε
η γεύση μου δεν κολάκευσε. Όχι
ότι έφταιγε το φαγητό.
Για μένα η όρεξη είναι απάτη,
όπως όλα όσα λαχταρούσα
στη ζωή, και απλώς τα κατάπια
σαν ονόματα. Όσο για την αγάπη ―
memento mori ― μια υπενθύμιση
δικής μου αποτυχίας και σφάλματα των άλλων.
Λίγη δεν ήταν ποτέ η πραγματικότητα
εκτός σαν εμένα. Εκείνη η διφορούμενη παιδική ηλικία
ήταν το κεντρί του πεπρωμένου. Γραμματική έννοια.
Η καρδιά μου, ονειροπόλος το πρωί,
τη νύχτα γεμάτη εφιάλτες.
Όταν ξυπνώ ούτε ν’ αναστενάξω τολμώ,
μπας και κάτι ξεκολλήσει
παίρνοντας μαζί του τα χαρακτηριστικά μου,
το προσποιούμενο ινκόγκνιτο. Έφθασα
να αισθάνομαι ότι καταπατώ τη ζωή μου,
να βαδίζω σα λεπρός. Μακάρι
να έβρισκα κάπου να γυρίσω πίσω,
όπως σε ζωή, ζωή, ζωή,
όχι φημολογία ή τζα!

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.