Το συγγραφικό μου εργαστήρι

Ίσως να ξεκίνησε απ’ τον τοίχο του δωματίου μου. Σχεδίαζα πάνω του πολύ πριν μάθω να γράφω. Οι τοίχοι έτσι και αλ-λιώς, δεν γνωρίζουν από ορθογραφία και κανόνες. Ξέρουν όμως ν’ ακούν. Ναι ν’ ακούν. Είναι άλλοθι της υποκρισίας μας να θεωρούμε πως οι τοίχοι δεν έχουν αυτιά, επειδή ακριβώς γνωρίζουμε ότι τ’ αυτιά μας έχουν τοίχους.

Έγραφα πάνω του λοιπόν, λίγο πριν αποκοιμηθώ. Τη στιγμή που οι εικόνες της ημέρας χρησιμοποιούσαν το μυαλό μου για την καθιερωμένη τους παρέλαση. Οι εικόνες που δεν συνοδεύονταν από χειροκρότημα, που άφηναν σιωπή, γίνονταν λέξεις κι αργότερα ιστορίες.

Το τι έγραφα, ούτε που το θυμάμαι, μόνο ότι κάτι έσπρωχνε το χέρι μου πάνω του, κάνοντας με να πιστεύω πως ήξερα να γράφω. Αυτό κάνω και τώρα, πότε στην οθόνη του υπολογιστή και πότε στο χαρτί. Χωρίς χαρτί και στυλό δεν πάω πουθενά. Φοβάμαι. Νομίζω πως αν κάτι γίνει, κάτι το απρόσμενο δηλαδή, δεν θα τα καταφέρω, χωρίς χαρτί και μολύβι. Αυτός ο φόβος είναι τόσο δυνατός όπως όλοι οι παράλογοι φόβοι μας.

Μου προκαλεί εντύπωση ότι αυτά που σημειώνω πρόχειρα, δεν είναι αυτά που θ’ ασχοληθώ μαζί τους. Αυτά, έχουν ημερο-μηνία λήξης την ημερομηνία της στιγμής τους. Είναι αναλγητικά ταχείας δράσης.

Το κατ’ εξοχήν εργαστήρι μου όμως, υπάρχει αλλού. Ίσως στ’ αποτυπώματα της καθημερινότητας, όταν αυτή βουτάει σ’ ανεξίτηλο μελάνι.

Αυτό το μελάνι είναι που βάζει τις λέξεις δίπλα-δίπλα, εξα-γνιστικό όργανο μιας άλλης αφήγησης.

Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές η αρχή γίνεται απρόσμενα. Ξεκινά από λέξεις, που ζωντανεύουν, όπως οι εικόνες μιας αυτόματης φωτογραφικής μηχανής που ο φακός της ζουμάρει τυχαία σ’ εσωτερικά τοπία, κρυμμένα.

Γίνονται ιστορία που όσο ξετυλίγεται δεν γνωρίζω που θα καταλήξει κι ούτε μπορώ να ισχυριστώ πως πίσω από αυτές υπάρχω μόνο εγώ.

Αυτές τις φορές, γράφω με την αίσθηση πως οι λέξεις σπρώχνουν ανυπόμονα η μία την άλλη έχοντας αφήσει στην άκρη όλους τους τρόπους καλής συμπεριφοράς. Άλλες φορές πάλι, νιώθω να παίζουν κρυφτό στ’ αυλάκια του μυαλού μου.

Είναι ένα ατέλειωτο μυστήριο οι λέξεις. Φαίνονται ακίνητες πάνω στο χαρτί και σε ξεγελούν με την αίσθηση της ανικανότητας που η ακινησία τους δηλώνει. Καταλαβαίνεις το λάθος σου όταν αρχίζεις να τις συλλαβίζεις.

Στην ανάγνωσή τους αλλάζουν όλα, μέχρι και ο κόσμος.

© 2022 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.