διηγήματα ασκούμενων Ταξιδέψτε Γράφοντας

Ταξιδέψτε Γράφοντας

Ταξιδέψτε γράφοντας. Ποια ιστορία μπορεί να κρύβει αυτή η φωτογραφία; Τολμήστε τη δική σας εκδοχή-τράπουλα με 52 λέξεις!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Giannis Poulopoulos Ήθελα να γυρίσω την πλάτη στο παρελθόν μου! Βιαζόμουν να το διαγράψω με μία μουτζούρα, όπως έκανα στο σχολείο, όταν δεν ήμουν σίγουρος αν αυτά που σκεπτόμουν ήταν σωστά. Πίεζα το στυλό με δύναμη πάνω στο τετράδιο, σα να ήθελα να το εκδικηθώ για τις ανασφάλειες μου. Δεν θα μεγαλώσω ποτέ σκέφτηκα.

 

Naki Kyriaki Poulopoulou Σε περίμενα... Όμως τα σύννεφα στον ουρανό έγιναν γκρίζα και εσύ ακόμα να φανείς. Μαζί είχαμε έρθει εδώ την τελευταία φορά. Θυμάσαι; Μου είπες ότι θα είσαι πάντα κοντά μου όταν θα σε χρειάζομαι, όμως δεν ήρθες. Και είχα τόσα να σου πω! Μου λείπεις Μανούλα! Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εσένα.

 

Eleni Vasiliou- Asteroskoni Ποιο χρώμα τώρα να σου στείλω; Ασπρόμαυρη η εικόνα μου, μα κοίτα ακόμη στέκω, τα ρούχα μου χρωματιστά, κοίτα με ακόμη αντέχω. Εδώ λοιπόν, αγάπη μου, αιώνια μου αγάπη, θα περιμένω να φανείς, φωτιά μέσα στη στάχτη. Δίχως φιλιά, δίχως χρυσά, κι όρκους κρυσταλλωμένους, μα με τα χέρια ανοιχτά και Ήλιους καρφωμένους.

 

Nana Kiriazi Είναι η τελευταία φορά που κάνω αυτή τη ζαβολιά. Είναι η τελευταία φορά, που το σκάω μόνος μου, να πάω να βρω τη μαμά μου, που μένει σε άλλο σπίτι. Και είμαι τώρα εδώ τιμωρημένος, στην εξοχή, Πάσχα, ενώ όλοι γιορτάζουνε παραδίπλα. Δεν βλέπω την άνοιξη, δεν θα δω και το καλοκαίρι.

 

Georgia Diakou Συναντησε με στις... Μα σου είπα δεν ξερω! ο χρόνος μού φανταζει τόσο απροσδιόριστος που αδυνατώ να διακρίνω την μορφή μου. Απλή αποσύνθεση! ακόμα και ο ορίζοντας βάφτηκε γκρι.. ολοκληρώνω την πορεία μου με χρωστικές ουσίες και πλαστικά θραύσματα. Αποδεσμεύω τον κύκλο αγνοώντας το ίχνος της αναζήτησης. Τελικά θα προχωρήσω. Αφού  δεν έρχεσαι μάλλον μόνος...

 

Niki Pavlidou Ξέμεινε στο ξέφωτο να καθαρίζει χόρτα. Κρυμμένος στη σακούλα ο Μουρακάμι και το νορβηγικό του δάσος ο Ναγκασάβα την παρότρυνε να μην ανοίξει σελίδα  μιας και εμπιστεύεται μόνον τα βιβλία των και τριάντα χρόνια πεθαμένων συγγραφέων. Τότε την συνέλαβε ο φακός μου, ανάμεσα στην θλίψη, στην δημιουργία, στα χόρτα και στις λέξεις.

 

Paraskevi Papagianni Πάντα αναρωτιόμουν γιατί αρέσουν στους μεγάλους τόσο οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες... μαζεύουν στα σαλόνια κάτι λευκώματα με φωτογραφίες. Σπουδαίος φωτογράφος, λένε, μοναδικό βλέμμα. Μα τι στα κομμάτια είναι αυτό το ρημαδο-βλέμμα; Είναι αυτό το πράγμα που λατρεύουν αυτοί που κοιτάνε μόνο αυτά που δεν τους κοιτάνε πίσω! μου εξήγησε ένα χρυσοπράσινο σκαθάρι και πνίγηκε στον ήλιο.

 

Athina Pentzouridou Τοπίο γκρίζο φαντάζουν όλα μακριά της, χωρίς την προσμονή της αγγελικής της μορφής, που έδινε φως στα ξεχασμένα μονοπάτια της ύπαρξής του. Το πρώτο σκίρτημα, η πρώτη αίσθηση της αιωνιότητας που προσδοκά η καρδιά σαν βρει τον ίδιο ουρανό να θωρήσει. Μα είναι νεος, ακούει σειρήνες να τον περιγελούν! Σκελετωμένη ψυχή σε νεανικό περίβλημα.

 

Θεοδοσία Κουρκουβάτη Τελευταία φορά! Δεν έχει νόημα. Κανείς δεν με καταλαβαίνει! Κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι που προσπάθησε για ακόμη μία φορά να δείξει λίγη από την αγωνία για τη ζωή του στους μεγάλους. Καλύτερα μόνος. εδώ στην άκρη του κήπου μόνος με το απέραντο τίποτα του σημερινού τοπίου. Μόνος μου!

 

Maro Lazarou Ήρθε για Πάσχα. Έφυγε μέχρι το καλοκαίρι. Αλλά προλάβαμε και βουτήξαμε στη παγωμένη θάλασσα. Σα να έκανε κράκ το στήθος μου, μου φώναξε μόλις βγήκε στην επιφάνεια. Οι στάλες του νερού λαμπύριζαν στα βλέφαρά της. Για άλλη μιά φορά κρατήσαμε τον όρκο μας. Όποτε θα έρχεται στο νησί θα βουτάμε μαζί στο γαλάζιο!

 

ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΣΙΝΗ Στο πρόσωπό μου ενώ θα το ’θελες δεν ρέουν κλάματα. Το πιάνω που καίει το σφίγγω να μην πέφτει απελπισμένα. Να μην σκέφτεται την δική σου απίστευτη κενότητα. Πόσο θα 'θελα να ζήσω τα όνειρά μου τα παθιασμένα. Τα λόγια σου όμως διαβάζω και ξαναδιαβάζω.

 

Monti Katerina Όλη μέρα το κινητό στο χέρι κι η πλάτη γυρισμένη, ίδιος ο πατέρας του στην ηλικία του, που μου έκρυβε τον Λούκυ Λουκ μέσα στο βιβλίο - λες και δεν ήξερα! Παιδιά! Τώρα που μιλάνε για το γκρίζο μέλλον που τους περιμένει, βλέπω το κατακόκκινο της νιότης τους και κάνω τον σταυρό μου...

 

Aleka Prodromou Σε δέκα λεπτά το πολύ θα είναι εδώ. Εχω φάει τσίχλα για να μη βρωμάει το στόμα μου, έχω καθαρίσει και τα αυτιά μου και φοράω και την ίδια μπλούζα που φόραγα τότε που πήρε το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός. Θα της πω να περπατήσουμε λίγο και αν μου πει εντάξει θα τη φιλήσω στο στόμα. Και ό,τι θέλει ας γίνει.

 

Julia Fortouni Επιτέλους, πέρασα αυτή την πίστα! Ελπίζω να μη βαρέθηκε η ...(πώς τη λένε;) Της είχα υποσχεθεί να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα αυτή τη φορά... εκτός οθόνης.

 

Athina Maria Tsouri Γκρίζα τα χρώματα του ορίζοντα και ας είναι μακριά μου. Γκρίζο το χρώμα του ουρανού σκεπάζει τα όνειρά μου. Το κόκκινο της νιότης μου μέσα στην θλίψη χάθηκε...το παιδικό χαμόγελο έγειρε, μαράθηκε... Τα χρώματα που μου δώσατε μια μέρα όμως θα αλλάξω μια λιακάδα, γη και ουρανό μόνος μου θα φτιάξω...

 

Anastasia Amanatidou Πότε θα 'ρθει το καλοκαίρι... Τότε θα γυρίσει πίσω, ο βλάκας, που ΄φυγε, λέει, για να σπουδάσει. Άραγε κοιτάει αυτή η πλευρά την Ιταλία; Ακόμα κι όταν μου ‘σπαγε τα νεύρα, είχα κάτι να ασχολούμαι βρε αδερφέ! Τουλάχιστον τώρα είναι όλο το δωμάτιο και το playstation δικό μου. Κάτι είναι κι αυτό.

 

Makis Moulos Κάποιοι με λέρωσαν με κρασοκουβέντες. Άλλοι ήρθαν δακρυσμένοι, δεν άντεξαν και πήδηξαν. Φιλιά και σπέρματα καθάρισε η καλοκαιρινή βροχή. Κι εσύ, αθώε νεαρέ, με την φωτογραφία του μεγάλου σου αδερφού, δίχως να σε νοιάζει η θέα του ατελείωτου. Κι εγώ εδώ, με τις καρέκλες μου. Στάση ποιητική, στην άκρη του γκρεμού μου.

 

Nelli Nezi Μετάνιωσε. Όλα γύρω μου να γίνουν γκρι!» Γύρω του... μα τι σκεφτόταν; Απέμεινε πάλι μονάχος, παρέα με τα χρωματιστά του ρούχα και τη γκρίζα του ψυχή. Να μη χωράει πουθενά. Παράταιρος, σαν ανθισμένο λουλούδι στην καρδιά του χειμώνα. Κι ας ήταν καλοκαίρι. Κι ας είχε μαραζώσει. Πάλεψε να κάνει πολύχρωμα τα όνειρά του...

 

Mairy Karagiannopoulou Για πόσο ακόμη θα κοιτάζω μόνος, αυτό το άγριο αύριο; Είχες πεί θα είμαιδίπλα σου, δεν θα χαθείς,το χέρι μου κράτα. Κι όμως! Άδειες καρέκλες ενός μοναχικού εορταστικού δείπνου με μουσική υπόκρουση το requviem ενός νεκρού δυισμού θα στοιχειώσουν το πρώτο μου εφηβικό καλοκαίρι...

 

Andreas Vafeiadis Βούλιαξε στη φωτογραφία της μητέρας, προτού απεγδυθεί τα χρώματα. Άραγε να 'ναι μακριά η Αλεξανδρούπολη; Μα δεν με νοιάζει, μόνο να του μιλήσω. Πώς πέρασε ο σπαραγμός, Καθάρισε ο κάμπος! Έρχομαι σαν κι εκείνη στο σταθμό, πατέρα, με γδαρμένη πυξίδα, κι ας μην ξέρω από τρένα, και ζωντανό θα σε προλάβω για το φιλί, πού ήμουν μωρό στην κοιλιά της...

 

γιώργος παναγιωτίδης Υπάρχει σύννεφο τελευταίο; Κι αν παρακαλέσω τον ουρανό θα ’ρθει να σταθεί εδώ απέναντί μου μια στιγμή; Καλώς τον κύριο λίγο Μαύρο λίγο Γκρι. Σα να μου μιλά με το βαμβακερό του στόμα όπως φυσά, όπως απ’ τ’ αέρινό του σώμα ο άνεμος γλιστρά και με χαϊδεύει και λιγοστεύει βρέχοντάς με φιλιά.

 

Aurelia Bk Εικόνα στο γκρι, ήλιος πουθενά. Πού είναι το φως; Η ζωή; Μας τα χάρισαν όλα. Τα καταστρέψαμε όλα. Υπάρχει ελπίδα. Στα μάτια του παιδιού, του παιδιού που σκέφτεται... Το παιδί και το φως. Έρχεται το χρώμα στη γη...

 

Nerissa Kay Θα κρυφτώ στα λιγοστά μου χρόνια. Στα φαρδιά μου ρούχα. Με την αμηχανία μου ανοιχτή αγκαλιά. Τις μελανιές μου παράσημο. Θα κρυφτώ και ένα με το γκρι θα γίνω. Ήμουν το χρώμα. Ήσουν η βουτιά μέσα του. Καιρός να συμφιλιωθούμε.

 

Antonia Antoniou Μοναξιά... αλλά κάποιον περιμένει, με την πλάτη γυρισμένη στον υπόλοιπο κόσμο. Παρ΄ολα αυτά, το γκρίζο δεν έχει χαρά και τα σύννεφα είναι μαύρα.

 

Ann Marie Zagorianos Ζητάει λύση στο γρίφο της ζήσης. Καταπονημένος οδοιπόρος μια στάση στην όαση της Ζωής κάνει. Μόλις ξαποστάσει, πάλι ξεκινάει την έρημο του χάους, να διασχίσει. Σε πόσες οάσεις, άραγε ξαπόστασε; Πόσες ζωές άραγε, έζησε; Πότε θα διανύσει την έρημο αυτή; Ποιοι θα φτάσουν; Πού βαδίζει; Στην αρχή ή στο τέλος; Κανείς δε γνωρίζει...

 

ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΟΥΛΑ Στην άκρη του χρόνου σε περίμενα. Ακροβατώντας στο πουθενά. Κρατώντας ένα όχι που ξέχασες... σε περίμενα. Ξέχασα μετά γιατί περίμενα αλλά επέμενα σ' ένα τίποτα, σ΄ ένα ίσως, σ' ένα γιατί. Εσύ κρυμμένος σ' άλλα σχήματα δεν ερχόσουν ποτέ. Μα γι' αυτό το ποτέ σε περίμενα...

 

Georgia Mixalakh Έχεις δίκιο, δεν είναι ο χρόνος που θυμάται αλλά τα δευτερόλεπτα κι εγώ δεν πρέπει να λέω πολλά, η σιωπή που κουβαλά ο καθένας δεν είναι καλύτερη, μα προτιμότερη ίσως;Ο χωρισμός βλέπεις αφήνει πάντα τα σημάδια του... Τώρα το ξέρω πως αγαπάω μα όταν τα αισθήματα δεν μοιράζονται είναι καλό να σωπαίνουν.

 

Georgia Papavasili Σήμερα είναι 28 Απριλίου, είναι τα γενέθλιά μου και κανείς δεν το θυμήθηκε. Δεν έχω τίποτα να περιμένω από κανέναν. Ούτε κι έχω τη διάθεση, τον χαρακτήρα εγώ του κόσμου μου να πλάσω, να τους κάνω να δουν αυτά που εκείνοι δεν βλέπουν. Ίσως είναι προτιμότερος ο μίζερος κλαψιάρης εκείνος τύπος, ο μοναχικός που κλαίει την ερημιά του.

 

Μαριλένα Παππά Ο Νικολάκης ξαναδιάβασε τις τελευταίες γραμμές του γράμματος που του άφησε ο παππούς του: Κάθε φορά που νιώθεις μόνος, σήκωσε τα μάτια σου ψηλά… εκεί κάπου στα σύννεφα, ανάμεσα στις παχιές, λευκές στρώσεις τους, αν κοιτάξεις επίμονα θα διακρίνεις το χαμόγελό μου. Κι έτσι δεν θα σου λείπω ποτέ.

 

Emmy Mes Κάθεσαι σκυφτός. Το τραπεζάκι δίπλα σου άδειο, όπως και τα τρία χρόνια που είχα να σε δω. Άλλαξες, αλλά θα σε αναγνώριζα παντού. Έχεις το χρώμα από το χρώμα μου. Αν πλησιάσω αρκετά, θα μπορέσω να ξαναμπώ στη ζωή σου; Ένα χαμόγελο θα μπορούσε να φωτίσει το γκρίζο μου. Αν μόνο γυρίσεις...

© 2019 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.