Μακρινό αντίο

Και έτσι όπως σε κοιτάω, θέλω να σου πω όλα αυτά που με λόγια δεν λέγονται, να βλέπω στα μάτια σου το μικρό παιδί που κάποτε υπήρξες, τις σκανταλιές και τα καμώματα, συγκεντρωμένα στο εφηβικό, ίσως πλέον αντρικό σου πρόσωπο, να σε φιλώ κάθε φορά που φεύγεις μακριά χωρίς να θέλω να γίνω καταπιεστική αλλά πάντα να γίνομαι, να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου περήφανη κάθε φορά που έχεις ακόμη μια διάκριση είτε είσαι πρώτος είτε είσαι έβδομος όπως εκείνη την φορά στον αγώνα αντοχής που συμμετείχες στο γυμνάσιο, να τρέχω πανικόβλητη μόλις ακούσω έστω και μια σιωπηρή κραυγή πόνου θέλοντας να τον πάρω μακριά σου ώστε να μην σε πληγώνει τίποτε γιατί θέλω τα μάτια σου να είναι καθαρά, να σε προστατεύω από ότι βρεθεί στον δρόμο σου χωρίς να σου κλείνω τον δρόμο την ίδια στιγμή και να έχω μονίμως αυτό το χαμόγελο σαν να έχω βγει από διαφήμιση οδοντόκρεμας όταν αλλάζεις κανάλια στην τηλεόραση και δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τίποτα ολοκληρωμένο ή όταν λυπάσαι ένα ακόμη αδέσποτο κουτάβι και το κουβαλάς σπίτι στα δυο γυμνά σου χέρια και τα μάγουλά σου είναι αναψοκοκκινισμένα από την προσπάθεια και ταυτόχρονα από την ντροπή για το πώς θα μου το ανακοινώσεις, και θέλω πάντα να σου πλένω τα ρούχα σου για να παίζεις ποδόσφαιρο και να είσαι γυαλιστερός και καθαρότερος από όλους και ως γνήσια ελληνίδα να νιώθω μεγαλύτερη ικανοποίηση όταν γυρνάς μέσα στις λάσπες ακόμη και αν είναι κατακαλόκαιρο και δεν υπάρχει ίχνος νερού στις αλάνες του χωριού γιατί τότε θα τα πλύνω ξανά από την αρχή για σένα, όπως λατρεύω να πλένω τα ρούχα σου μετά την δουλειά στο χωράφι, που είναι κοπιαστική και δεν μας προσφέρει αρκετά αλλά συνεχίζεις να την κάνεις κάνοντας με την σειρά σου εμένα να λατρεύω τον ήχο που κάνει το φτυάρι όταν το σέρνεις γιατί βαριέσαι να το κουβαλήσεις στον ώμο σου όπως ακριβώς σέρνεις και τα πόδια σου κάθε πρωί και λατρεύω να κοιμάμαι το βράδυ και να ξυπνάω από άσχημο όνειρο και να έρχομαι να βεβαιωθώ ότι ακόμη αναπνέεις και να κοιμάμαι εκεί δίπλα σου για να προστατεύσω τα όνειρα σου σίγουρη ότι κάποιο κακό δαιμόνιο θα ζηλέψει τα γαλήνια σύννεφα που είναι μαζεμένα μέσα στο κεφαλάκι σου, κρυμμένα σε αυτό το θολό χαμόγελο που έχεις όταν κοιμάσαι και θα προσπαθήσει να τα κλέψει, και να ξυπνάω το πρωί και να βρίσκω ξάφνου τον εαυτό μου σκεπασμένο με τη μάλλινη κουβέρτα που σου έχω φτιάξει και η μυρωδιά σου να με κατακλύζει αλλά λίγο λίγο να την υπερνικά ναι να την υπερνικά η μυρωδιά του φρέσκου καφέ που έχεις ήδη φτιάξει στην κουζίνα γιατί ξέρεις πως μου φτιάχνει την διάθεση το πρωί κυρίως όταν έχει ήλιο, γιατί με το που διαπεράσουν τα ξανθά μαλλιά σου οι ακτίνες του χιλιάδες μικροσκοπικά μόρια σκόνης χορεύουν σαν πυγολαμπίδες ένα γύρο στο χώρο γύρω σου λες και έχεις ένα φωτοστέφανο και μου αρέσει να πιστεύω ότι είσαι ένας άγγελος που κατέβηκε στη γη και είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος που σε μαθαίνω κάθε μέρα και που μου μαθαίνεις και εσύ πώς να γίνομαι καλύτερη, γιατί τώρα δεν φοβάμαι τα μπουμπουνητά και ίσως ανυπομονώ να έρθουν κιόλας καμιά φορά για να τρέξεις να μου πεις να κλείσουμε το ρεύμα για να μην πάρουμε φωτιά και να μου λες στα σκοτεινά στο λιγοστό φως που μπορεί να στείλει ένα μοναδικό κερί δίπλα στην ξυλόσομπα ιστορίες τρόμου που ξέρεις ότι με φοβίζουν και με κάνουν να νιώθω άβολα αλλά δεν με νοιάζει γιατί μετά έρχεσαι από πίσω μου και κάθε φορά ενώ το περιμένω, κάθε φορά τρομάζω αληθινά και γυρνάω και σε κοιτάω που γελάς γιατί τα κατάφερες να με κοψοχολιάσεις πάλι και τα μάτια σου γελούν και αυτά και μου θυμίζουν το πατέρα σου, ίδιος με αυτόν ήσουν από τότε που ήσουν μωρό σε όλα, και μου αρέσει πάντα να σε συγκρίνω μαζί του και να βρίσκω ομοιότητες και να σε αγαπάω έτσι πιο πολύ καθώς είμαι ακόμη ερωτευμένη με τον άντρα μου και να συγκρίνω ακόμη και τον γραφικό σας χαρακτήρα που αλήθεια δεν μοιάζει πολύ και όταν στις γιορτές μου γράφεις κάρτες να κλαίω αλλά ποτέ μπροστά σου γιατί θα νόμιζες ότι με στεναχωρείς και δεν το θέλω αυτό, θέλω να συνεχίσεις να μου γράφεις, ένα λεπτό μόνο ακόμη, θέλω να σου πω αυτό και μετά φύγε, να μου γράφεις, γιατί τώρα που φεύγεις τίποτε δεν θα είναι ίδιο και το μικρό το πολύ μικρό αυτό χωριό που ήταν παράδεισος θα ερημώσει αλλά να πας στην ευχή του θεού και εγώ θα χαίρομαι για σένα και θα προσεύχομαι για σένα και θα ξεχάσω πρώτα το όνομα μου και μετά εσένα, να γράφεις όσο πιο συχνά μπορείς και μόλις βγάλεις αρκετά χρήματα να γυρίσεις που σε περιμένω, να γυρίσεις και θα ξαναβάλω μπαταρία στο μεγάλο ξύλινο ρολόι που έχουμε στο καλό σαλόνι και ο χρόνος θα αρχίσει και πάλι να μετράει, να μου γράφεις γιόκα μου και ας μισώ την Αυστραλία και τα γραμματόσημα τους και τις άσχημες σφραγίδες τους, εσύ να μου γράφεις, αντίο.

© 2020 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.