Το τσάι του αυτοκράτορα

Χορεύουν πάνω σε λευκό ριζόχαρτο. Σκαλίσματα μιας αρχέγονης κουλτούρας, τόσο ευφάνταστης, που οραματίστηκε τα γράμματα να ζωντανεύουν. Να πετούν, να σέρνονται, να φιδογυρνούν, να δημιουργούν. Ένα παραλληλόγραμμο χαρτάκι περίπου τρία εκατοστά μήκος και δύο εκατοστά πλάτος. Μια ταπεινή πληροφορία όπως η τιμή μιας πήλινης τσαγέρας Γίσινγ, γεμάτης με αχνιστό μαύρο τσάι, όπως σερβίρεται σε κάποιο τεϊοποτείο στην Απαγορευμένη Πόλη του Μεγάλου Αυτοκράτορα. Μια απόδειξη, είναι το μαγικό εισητήριο.

Με αυτό στο χέρι, ο κάθε μύστης του φανταστικού μπορεί να περπατήσει στα μονοπάτια ενός κήπου γραμμάτων που καθένα λέει την δική του ιστορία χωρίς το δεκανίκι του διπλανού. Στην κινεζικη γλώσσα δεν υπάρχει αλφάβητο. Η ανάγνωση είναι ένα κυνήγι θυσαυρού. Σου αποκαλύπτονται σπονδυλωτά. Το ένα μετά το άλλο. Δεν είναι γράμματα που τα συνταιριάζεις για να βγάλεις τον ήχο μιας λέξης. Το ίδιο το γράμμα είναι η λέξη. Λένε πως για να μπορέσει κάποιος να διαβάσει ένα βιβλίο, πρέπει να γνωρίζει πάνω από τρεις χιλιάδες γράμματα-λέξεις.

Σ’ αυτή τη μικρή απόδειξη, πάνω αριστερά είναι ζωγραφισμένος ένας ήλιος. Ένας φωτεινός δίσκος που υπνωτίζει. Το παράδοξο είναι, πως ενώ το κέντρο του είναι το πιο λαμπερό σημείο, αυτό που πρωταγωνιστεί στο μικρό σχεδιάκι και ξαφνιάζει, είναι η εκτυφλωτική άλως που το περιβάλει. Παρότι σκουροκίτρινη, μοιάζει να κουβαλά τα συστατικά του ήλιου. Σαν να ζωγραφίστηκε με την κάψα του. Κι εκεί που φαίνεται πως ο πύρινος αυτός κύκλος θα μείνει ανεξήτηλος στο οπτικό νεύρο, το μετανιώνει και βυθίζεται σ’ ένα σωτήριο πορφυρό που ξεδιψά το βλέμμα.

Δίπλα από αυτόν τον ήλιο αρχίζει η περιπέτεια των λέξεων. Το πρώτο σύμβολο είναι μια τολμηρή ακροβασία οκτώ γραμμών. Ισορροπούν η μία πάνω στην άλλη παράδοξα, αψηφώντας την βαρύτητα. Η βάση είναι οριζόντια και σταθερή. Στερεωμένη στο χαρτί. Λίγο πριν την μέση της όμως, μια άλλη την κόβει κάθετα, ανοίγοντάς της μια πληγή και διαπερνώντας την ελαφρά. Η τιμωρία αυτής της τελευταίας γραμμής, είναι η ίδια η μοίρα του Άτλαντα, διότι της μέλεται να κουβαλήσει στο κεφάλι της πάνω, κι ας είναι τόσο λεπτή και εύθραυστη, έναν ολόκληρο θίασο γραμμών. Κι όλο αυτό το σύμπλεγμα θέλει να πληροφορήσει την ιδιότητα του χώρου. Ένα τεϊοποτείο.

Η αποκρυπτογράφηση της επόμενης παντομίμας, θα μας πάρει από το γενικό στο ειδικό, και θα φανερώσει το όνομα του χώρου. Η λέξη αυτή σε αντίθεση με την αναρχία της προηγούμενης, είναι θαύμα αρμονίας. Ξεκινά στην κορφή της με μια σκεπή. Μια αίσθηση ασφάλειας. Αισθάνεσαι σίγουρος για τα παρακάτω. Νοιώθεις πως οι επόμενες γραμμές δεν θα σε προδώσουν. Τετράγωνες. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Δύο κουτάκια το ένα πάνω στο άλλο. Μέσα στα κουτάκια, περισσότερες γραμμές. Η προστασία εικονογραφημένη. Δεν κινδυνεύουν από τίποτα αυτές οι γραμμές. Για να ξορκίσει την τετραγωνισμένη ασφάλεια, η λέξη σύμβολο καταλήγει σε μια φιλάρεσκη ουρά που σέρνεται σε αρκετό μήκος, για να ολοκληρωθεί σε μια κυκλική απόληξη. Το όνομα του τεϊοποτείου, «Χελώνα».

Και μετά έρχεται ένας λεκές από τσάι. Μια σταγόνα που έπεσε και χαρτογράφησε την μεγάλη αυτοκρατορία. Έτσι μοιάζει. Ίδια η Κίνα. Σαν κόκορας που κυοφορεί. Ένα αρσενικό πτηνό που έσπασε τα δεσμά της βιολογίας και περήφανο τριγυρνά με μια τεράστια κοιλιά. Ούτε αυγά, ούτε κότες. Ο ίδιος κουβαλά το κοτοπουλάκι. Ο λαιμός του είναι γερμένος εμπρός, με το λυρί του να κρέμεται ζαρωμένο εκεί που το ριζόχαρτο της απόδειξης είναι ακόμα νωπό.

Ο κόκορας δεν μένει αδρανής. Ετοιμάζεται να ραμφίσει τρία λουλούδια λωτού, που παρά την ασημαντότητα του μεγέθους τους, είναι ζωγραφισμένα με κάθε λεπτομέρεια. Μικρά λευκά πέταλλα βαλμένα το ένα μέσα στο άλλο, ανοίγουν για να κουρνιάσουν χρυσαφένιοι στήμονες κι ύπεροι. Η ζωή του λωτού. Όμοια με το φλυτζάνι τσάι που κρατά μέσα του το καυτό υγρό. Η ομορφιά κρύβεται στην ατέλεια και το τρίτο στη σειρά ανθάκι, έχει ένα πέταλο λειψό. Αυτό το κάνει συνεσταλμένο. Προσπαθεί να κρύψει την έλλειψη αυτή, ξεχειλωνοντας λίγο το γειτονικό πέταλο που γέρνει προς την άδεια πλευρά, ελπίζοντας να ξεγελάσει το μάτι. Τι χαριτωμένο αυτό το ανθάκι!

Η παρέλαση των συμβόλων συνεχίζεται από κάτω. Δυσνόητοι πρωταγωνιστές που όμως ο αριθμός τριάντα και το σύμβολο του Γουάν προδίδουν την ταυτότητά τους. Είναι η τιμή του τσαγιού. Τα σύμβολα του υγρού ανήκουν σ’ ένα δικό τους περιοδικό πίνακα. Η αρχιτεκτονική της λέξης είναι σχεδόν ποιητική. Ξεκινά με τις τρεις χαρακτηριστικές γραμμές. Η οριζόντια, που είναι η γη και οι δύο κάθετες που συμβολίζουν το πράσινο χορτάρι όπως αυτό βλασταίνει απ’ τα σπλάχνα της. Όλο αυτό το σύμπλεγμα, ακροβατεί στην κορφή μιας ντελικάτης ομπρέλας που απορεί κανείς πως μπορεί να αντέξει τόσο βάρος.

Και μετά τίποτα. Το θαύμα τελειώνει. Το ταξίδι στο δρόμο του τσαγιού σ’ αφήνει με μια πικρή γεύση. Γυρνάς το χαρτί από την πίσω πλευρά σε μια ελπίδα να συνεχιστεί η περιπέτεια. Αλλά είναι λευκό. Μόνο ο λεκές από το τσάι αχνοφαίνεται. Κι ο κόκορας μοιάζει να γέννησε πια. Οι λωτοί μαράθηκαν κι ο ήλιος δεν καίει τόσο. Άλλωστε όπως λένε κι οι κινέζοι, δεν μπορείς να τυλίξεις την φωτιά μ’ ένα χαρτί.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.