Ο σκύλος Μελαθρίξ

Ο ευαγής και ευσταλής μελανότριχος σκύλος Μελαθρίξ γεννήθηκε σε μια πεδινή περιοχή στα σύνορα Γερμανίας και Γαλλίας. Κάτω από τη γέφυρα που συνδέει το Στρασβούργο με τη γερμανική κωμόπολη Κελ, είδε για πρώτη φορά το φως από τη μητέρα του, ένα κυνηγετικό κι οκνηρό γαλλικό Μπασέ. Στην περιοχή όπου γεννήθηκε ο Μελαθρίξ, οι κυνηγοί της καφετιάς βίδρας παλαιότερα συνήθιζαν να δένουν τα άλογά τους, προτού βουτήξουν για μια ανάσα δροσιάς στον πλωτό παραπόταμο του Ρήνου που χωρίζει τις δυο χώρες. Εξάλλου, οι θαυματουργές επιδράσεις του νερού με υψηλή περιεκτικότητα σε νάτριο των λιμνών της νότιας Αλσατίας είναι παροιμιώδεις κι αυτό το γνώριζαν από τότε οι κυνηγοί της καφετιάς βίδρας πριν το αποδείξουν επίσημα οι Βρετανοί επιστήμονες. Ο Μελαθρίξ δεν κληρονόμησε τίποτα από την οκνηρία της μάνας του αλλά μάλλον χαρακτηριστικά από τον άγνωστό πατέρα του ο οποίος εικάζεται, σύμφωνα με μαρτυρίες της μάνας ότι ήταν ή ένα τζακ ράσσελ τεριέ Μεγάλης Βρετανίας ή ένα Πίντσερ Γερμανίας ή ένα Φοξ Τεριέ σκληρότριχο Νορμανδικό ή ένα κόμοντορ Ουγγαρίας ή ένα πομεράνιαν Βελγίου ή ένας Αγίου Βερνάρδου Καυκάσιος.

Ο Μελαθρίξ, σύμφωνα με φωτογραφία του που δημοσίευσε τοπική αλσατική εφημερίδα στο πρωτοσέλιδό της, είχε το διακριτικό γνώρισμα όλων των Μαστίνο Ναπολιτάνο σκύλων, παρότι η μάνα του διατυμπάνιζε πως από ιδεολογία δεν συναναστράφηκε σκύλους Ιταλίας. Ο Μελαθρίξ πήρε τ’ όνομά του από τον ελληνομαθή Βέλγο κυνηγό Φρειδερίκο Βοντεμόν ο οποίος είχε ηγηθεί της ανακουφιστικής βουτιάς στα νερά του παραπόταμου και βγαίνοντας έξω πρώτος είδε το κουτάβι που ήταν ήδη μερικών εβδομάδων. Η μάνα του είχε πρόσφατα γνωριστεί με ένα μπουλ τεριέ Αυστροουγγαρίας, ξεμυαλίστηκε από σφοδρό έρωτα και παράτησε στη δεύτερη βδομάδα από τη γέννησή του σύξυλο το γιο της ο οποίος βρήκε τη σωτηρία στη βρωμερή αγκαλιά του Φρειδερίκου Βοντεμόν. Τ’ όνομα που του ’δωσε, έχει τη ρίζα του στη λέξη «μέλας» που στα ελληνικά σημαίνει μαύρος, πολύ μαύρος κι ενέπνευσε τον ελληνομαθή Φρειδερίκο που πρόσφατα είχε μάθει τα χρώματα. Είχε εντυπωσιαστεί πολύ μάλιστα, όταν άκουσε από τα χείλη του δασκάλου ελληνικών πως ο μέλανας ζωμός κράταγε την ετυμολογία του από τη λέξη αυτή. Όταν όμως ακολούθησε πιστά τη συνταγή κι έφτιαξε ένα μέλανα ζωμό για τον εαυτό του, τελικά αηδίασε τόσο όταν δοκίμασε, που τον έφαγε όλον ο Μελαθρίξ. Από τότε μάλιστα ζητούσε συχνά πυκνά κι αρκετά απαιτητικά μέλανα ζωμό, όμως επειδή ο Φρειδερίκος δεν μπορούσε να του τον εξασφαλίσει, ούτε είχε πολλή όρεξη ούτε και τα μέσα να του τον παρασκευάζει, οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο Φρειδερίκος επέστρεψε απερίσπαστος στο κυνήγι βίδρας εστιάζοντας πλέον τις δραστηριότητές του στο Μέλανα Δρυμό της Γερμανίας και πάσχοντας συστηματικά από μελαγχολία επειδή ο Μελαθρίξ αποχώρησε ελαφρά την καρδία χωρίς μελοδραματισμούς και παρακάλια.

Ο τελευταίος τρύπωσε σ’ ένα ποταμόπλοιο του Ρήνου, έφτασε μέχρι τον τερματικό σταθμό κι ύστερα χρησιμοποίησε μια ανταπόκριση της σιδηροδρομικής γραμμής που είχαν πιλοτικά θέσει σε λειτουργία εκείνη τη μέρα οι Ελβετοί με τη σύμπραξη των Γάλλων κι έφτασε Μασσαλία σπάζοντας το μέχρι τότε ρεκόρ γρηγορότερης μετακίνησης που είχε πετύχει κανείς για την ίδια διαδρομή. Ως τότε το κρατούσε ο Πορτογάλος Εμανουέλ ντε Αριάγκα, αργοπορημένος ναύτης στο πλήρωμα του Κολόμβου, ο οποίος δυο μέρες πριν αναχωρήσει το Πίντα προς αναζήτηση της Νέας Γης, βρέθηκε να πίνει σ’ ένα κέλτικο μπαρ του Στρασβούργου. Όταν συνήλθε, πάνω στον πανικό του αντί να τραβήξει προς το λιμάνι «Πάλος ντε λα Φροντέρα», όπου τον περίμεναν οι υπόλοιποι ναύτες κι ο εξαγριωμένος Χριστόφορος Κολόμβος, εκείνος κίνησε προς νότια κι έφτασε, όταν πια είχε ξεμεθύσει, εκεί που βρίσκουμε το σκύλο Μελαθρίξ διακόσια σαράντα δύο χρόνια μετά, στο λιμάνι δηλαδή της νότιας Προβηγκίας.

Παρότι το ταξίδι κράτησε σχετικά λίγο, αν λάβει κανείς υπόψη την απόσταση, ο σκύλος Μελαθρίξ έφτασε ασθμαίνων και κατάκοπος. Κι ενώ ετοιμαζόταν σε λίγες μόνο ώρες ν’ αφήσει τις καφετέριες, τα εστιατόρια, τα ξενοδοχεία, τις μαρίνες και τα ιχθυοπωλεία που κοσμούν το λιμάνι της Μασσαλίας για να περάσει απέναντι στην πλησιέστερη ακτή του Μαρόκου, είδε μια παρφουμαρισμένη καλοχτενισμένη σκυλίτσα να βγαίνει από το διασημότερο κι ακριβότερο, όπως έμαθε μετά, κέντρο αισθητικής της περιοχής. Αν και ο ίδιος κρατούσε το εισιτήριο επιβίβασης ανά χείρας, δεν έμελλε να το χρησιμοποιήσει. Η κόμισσα Ρενέ του Ανζού, κομιτάτου της ενδοχώρας, που συνοδευόταν από τη γοητευτική τη σκυλίτσα της Ζου ντε Ανζού, τον γλυκοκοίταξε.

Λίγα χρόνια μετά βρίσκουμε το σκύλο Μελαθρίξ και τη σκυλίτσα Ζου ντε Ανζού στην αυλή του Γάλλου υπουργού εξωτερικών Λουί Μπαρτού, σύζυγο της Ρενέ ντε Ανζού. Μελαθρίξ και Ζου ντε Ανζού περνάνε, μετά από μια περίοδο πάθους, κρίση στη σχέση τους. Ομολογουμένως εκείνος που είχε παθιαστεί περισσότερο μ’ αυτή τη σχέση ήταν ο Μελαθρίξ που έτρωγε κι έπινε όλα τα καλά στην αυλή του κομιτάτου και φυσικά είχε εξασφαλισμένο τον αγαπημένο του μέλανα ζωμό, κατάλοιπο της συμβίωσης με το Φρειδερίκο Βοντεμόν. Ήταν την εποχή που Γαλλία και Γερμανία περνάνε κι αυτές κρίση στη σχέση τους. Ο Γερμανός βαρόνος Κρίστοφ Βάκερνάγκελ έχει έρθει να διαπραγματευτεί το θέμα της παροχής ασύλου στις καφετιές βίδρες που καταδιώκονταν ανεξέλεγκτα από τους γάλλους κυνηγούς. Ο Μελαθρίξ γίνεται κλειδί των διαπραγματεύσεων και οδηγεί τις εξελίξεις σε μια ειρηνική λύση.

Ο βαρόνος Κρίστοφ Βάκερνάγκελ ζητά να τον πάρει μαζί φεύγοντας για τη βόρεια Αλσατία και ο Μελαθρίξ συγκινείται και μόνο στο άκουσμα του ονόματος της γενέτειρας χώρας του. Ο γάλλος Λουί Μπαρτού και η σκυλίτσα Ζου ντε Ανζού πανηγυρίζουν που ξεφορτώνονται το Μελαθρίξ που ήταν φαγανός και απαιτητικός. Προσποιούνται πάντως λύπη. Ειλικρινώς απαρηγόρητη είναι η Ρενέ, σύζυγος του Λουί Μπαρτού που είχε πρώτη προσέξει τον άρτι αφιχθέντα στο λιμάνι της Μασσαλίας Μελαθρίξ και τον κουβάλησε στο κομιτάτο. Όπως και να ’χει ο βαρόνος φεύγοντας τον παίρνει μαζί του. Φτάνοντας στην πατρίδα, ο Μελαθρίξ γίνεται δεκτός με τιμές ήρωα. Οι καφετιές βίδρες της Αλσατίας και της Λωρραίνης τον αποθεώνουν. Κι όχι μόνο αυτές. Παρότι οι βίδρες ζουν αποκλειστικά στα όρια της επικράτειάς τους που, ως γνωστόν τοις πάσι, ορίζεται σαράντα χιλιόμετρα μέγιστο, τη μέρα της άφιξης του Μελαθρίξ στο Στρασβούργο, βίδρες από το Λιχτενστάιν, τις Κάτω Χώρες, την Ελβετία και τη μακρινή Νορβηγία έρχονται διανύοντας απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων να υποδεχτούν το σωτήρα Μελαθρίξ. Το γεγονός ότι η ιστορική εκείνη μέρα συνέπεσε με την πρώτη πετυχημένη επανδρωμένη πτήση με αερόστατο που πραγματοποίησαν οι Αδερφοί Μονγκολφιέ στο Παρίσι, μόνο συμπτωματικό δε θα μπορούσε να θεωρηθεί. Η 21η Νοεμβρίου του έτους 1783, «γενέθλιον» της αεροπλοΐας έμελλε έτσι να επισκιαστεί από την απελευθέρωση της καφετιάς βίδρας από τους δυνάστες Γάλλους κυνηγούς της Αλσατίας χάρη στον ηρωικό σκύλο Μελαθρίξ.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.