διηγήματα φίλων Κατσαρή Κωνσταντία Από το Φελιζόλ στη Στίλβη

Από το Φελιζόλ στη Στίλβη

Ταξίδι από το Φελιζόλ στη Στίλβη. Οι γεμάτες αποσκευές, οι λεπτομέρειες του αποχωρισμού, η μυρωδιά του σπιτιού, ο μεγάλος καθρέφτης ψιθύριζαν να μείνω. Δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Ο αέρας με κάνει σχεδόν να παραπατώ. Χιονίζει. Το ταξίδι δεν επιδέχεται αναβολή. Πιο μαρτυρικό θα ήταν να μείνω ακόμα στο Φελιζόλ. Τα δύο ημικύκλια του Φι κλείνουν. Ταξιδεύω προς τη Στίλβη. Οι παράλληλες ευθείες του Σίγμα ανοίγουν.

Στο δρόμο για τη Στίλβη προβλέπω συνωστισμό και ασφυκτικό στρίμωγμα. Πρέπει να επιβιβαστώ στο Όνειρο.

Διακρίνω από μακριά τη θέση μου στο Κ2. Θέση στο παράθυρο. Χνώτα και θόρυβοι. Νυχτώνει νωρίς. Απέναντί μου η καμπυλόγραμμη και πληθωρική σαν Β. Κάθεται στην πλευρά του διαδρόμου. Στο πολύωρο ταξίδι, συντροφιά μου μια ακροστιχίδα. Συγκεντρώνομαι.

Σκέφτομαι. 1 οριζοντίως. Αφαιρούμαι. Αποφασίζω, συντροφιά μου μια ακροστιχίδα. Δίπλα στη Β ένας συνηθισμένος, μ’ ένα ζευγάρι παλαιομοδίτικων γυαλιών. Αδέξια, άχαρα, άκαμπτα διπλώνει πότε το ένα πόδι πότε το άλλο. Ο Α. Το νούμερο της θέσης του αρμονικό. 363. Δεν βολεύεται. Ταξίδι ατέρμονο. Η πολύχρωμη Β δεσποτική, σαρωτική. Το πρώτο βλέμμα του Α στη Β, φευγαλέο, αβέβαιο, μετέωρο. Θα ήθελε να σκεπαστούν με το ίδιο σεντόνι, αναμφίβολα. Λέξεις περιμένουν να ειπωθούν. Θα συνταιριαστούν σε μια παράξενη ακροστιχίδα;

Στη δική μου. 1 οριζοντίως. Η βοήθεια είναι το Π. Θα χάριζα το Π στη Β να δέσει τα ξανθά μαλλιά της, αλογοουρά. Ο Α και η Β τόσο κοντά και πάλι όχι.

Διαβάζω: «Αλλιώς και προσεγγίζω.» Οκτώ γράμματα.

Πέφτει το τηλέφωνό της Β. Ο Α το μαζεύει. Εκείνη το αρπάζει δυσαρεστημένη. Αρπάζει κι εκείνον με το Ρ σαν απόχη ή θηλιά. Τον αγγίζει κατά λάθος.

Ανατριχιάζω. 2 οριζοντίως. Τρέμω. «Μπορεί από κρύο ή βαθιά συγκίνηση.» «Συνώνυμο σε -ώντας.» Οκτώ γράμματα.

Προσπαθεί να της μιλήσει. Η φωνή του διστακτική. Τη ρωτά πού πηγαίνει. Δεν απαντά. Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της δεν μαρτυρούν έμπειρη ταξιδιώτισσα. Ενοχλείται. Ξεφυσά. Παραπονιέται. Διορθώνει το κραγιόν της.

Σηκώνω το βλέμμα. Ο Α δεν βρίσκεται δίπλα στη Β. Από τις ώρες ακινησίας το σώμα μου διαμαρτύρεται. Θέλω να τεντωθώ, να περπατήσω. Μετακινούμαι από το Κ2 στο Κ3. Κλυδωνισμοί συνεχείς. Ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει. Στηρίζομαι για να φτάσω στο κατάστρωμα. Το φουγάρο της μηχανής θαμπώνει το χώρο. Αστάθεια. Βλέπω στη γέφυρα τον Α. Βυθίζει το πρόσωπο στα χέρια. Ανεστραμμένο τρίγωνο. Ατενίζει τη θάλασσα σε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι. Το μπουφάν του ποτισμένο από βροχή και θάλασσα. Το όργωμα της θάλασσας. Η ταχύτητα. Τρεμοπαίζει το βλέμμα στην υγρασία. Τα μάτια του δακρύζουν. Καπνός, αέρας, αϋπνία, οι τρόποι της Β; Μακριά από τη Β, μακριά κι από οποιονδήποτε άλλο. 4 οριζοντίως. «Στον αστερισμό του μεγάλου Κυνός. Ο φωτεινότερος, απλανής αστέρας. Στη γενική ενικού.» Επτά γράμματα.

Γυρίζω με μια ψευδαίσθηση αλλαγής στο Κ2. Τα πράγματα της Β λείπουν. Το μεταξωτό της φουλάρι, πατημένο, λερωμένο. Το βαστώ και προσπαθώ να τη βρω. Το άρωμά της διάχυτο. Μυστήριο και οικειότητα. Διασχίζω τα σαλόνια. Αντρικά βλέμματα θα γύρισαν προς το μέρος της. Πού να βρίσκεται;

Η ώρα περασμένη. Δεν είναι δυνατόν. Δεν είναι η τηλεόραση. Μουσική στο Κ1; Όμορφοι, κομψοί άνδρες με βιολιά. Κι η Β πώς ταιριάζει σ’ αυτήν τη συμφωνία; Μέλος της ορχήστρας; Κρατά για τρίγωνο ένα Δ. Δεν; Δυνατό; Γελά, με ένα Γ γυναικείο, ζουμερό. Πλησιάζω. Βλέπω με απορία την επιγραφή: «Συναυλία ιδιωτική προς τιμήν της Β. Η θέση της αναβαθμίστηκε. Διευθυντής ορχήστρας ο Ν. Δεν μπορείτε να εισέλθετε.» Ακολουθούν ανόητοι συνειρμοί. Ν όπως νιότη, νηπενθή. Ν που ξεγελά. Μπορεί απλώς να είναι Ζ. Το 7 οριζοντίως χωρίς κόπο. «Αλλιώς η νεαρή. Στον πληθυντικό.» Τέσσερα γράμματα.

Η περιδίνηση μεγαλύτερη. Η μουσική δυνατότερη. Ο ήχος απ’ το μεγάφωνο. «Παρακαλούνται οι επιβάτες ν’ απομακρυνθούν από το Κ3 και να επιστρέψουν στις θέσεις τους. Αν είστε γνώστης Ναυσιπλοΐας, παρακαλείστε θερμά όπως προσέλθετε στη ρεσεψιόν. Λόγω ισχυρής σεισμικής δόνησης οι χαρτογραφημένοι σταθμοί καταποντίστηκαν. Ο αυτόματος πιλότος δεν μπορεί να προσανατολιστεί.»

Πιάνομαι απ’ στις μπάρες των διαδρόμων. Γυρίζω στη θέση. Επικρατεί αναστάτωση. Ο Α λείπει. Το βιβλίο του επιγράφεται: «Τα μυστικά της Ν». Τα άδυτα μιας γυναίκας; Ή μήπως αυτός κρατά τα πηδάλια του πλοίου; Οι παίκτες δίνουν όποια αξία θέλουν. Τραπουλόχαρτα. «Αλλιώς και Τζόκερ. Ενικός.» Το 5 οριζοντίως. Εννέα γράμματα.

Πλέουμε για ώρες. Ξεπεράσαμε κι άλλο σκόπελο. Με την άσκηση διατηρώ την ψυχραιμία μου. Δύο λέξεις. Το 3 και το 6 οριζοντίως. «Τα αρχικά τους ίδια, κύκλοι. Δίσκος γνωστού μουσικοσυνθέτη το 1962. Η πρώτη αλλιώς και δρόμος. Θηλυκό. Ο καθένας τη διαβαίνει διαφορετικά. Για το 6 οριζοντίως, το ρήμα από τη δεύτερη λέξη στο γ΄ πληθυντικό.» Τέσσερα και δώδεκα γράμματα αντίστοιχα.

Ένα φωτεινό σημείο. Νησί ή ηφαίστειο ενεργό; Η αγωνία κορυφώνεται. Βαίνει το ταξίδι προς το τέλος; Το 8 οριζοντίως. «Λέγεται και τέρψη. Το αίσθημα πλήρωσης. Σωματική ή πνευματική. Το αρχικό της, σαν σκάλα. Πληθυντικός αριθμός.» Ο Α και η Β, κομμάτια πάζλ, συνταιριάζονται αμήχανα στην ακροστιχίδα. Έξι γράμματα.

Κάποιοι φωνάζουν θα προσδέσουμε. Ανακούφιση! Επιτέλους η λέξη καθέτως! «Αλλιώς η αναμονή.» Φλυαρία, τέτοιες αναλύσεις σε στιγμές αγωνίας.

Αν ο Α μας έσωσε, η Β δεν θα μάθει ποιος την κράτησε στα χέρια του. Ποιος διέκρινε στο σκοτάδι αγκυροβόλιο. Οι δρόμοι των ανθρώπων συναντούνται κι αλλιώς. Όχι μόνο στα λόγια.

Στα έκπληκτα μάτια μου η ακροστιχίδα ζωντανεύει. Αντιμιλά ειρωνικά. Στα σπλάχνα της καθέτως, καθορισμένη πορεία. «Ένα ταξίδι σταθμός.» Σύνθετο. Το δεύτερο συνθετικό προέρχεται από τη λέξη σημαία. Εφτά γράμματα καθέτως, χωρίς το πρώτο και το έβδομο. Πρέπει να συμπληρώσω ένα γράμμα. Η έρευνα συνεχίζεται. Ο Α, η Β, εγώ. Η ακροστιχίδα ολοκληρώνεται. Το ταξίδι συνεχίζεται.

ΠΛΗΣΙΑΖΩ
ΡΙΓΩΝΤΑΣ
ΟΔΟΣ
ΣΕΙΡΙΟΥ
ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ
ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ
ΝΕΕΣ
ΗΔΟΝΕΣ

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.