Ενθυμούμαι καλώς!

Ο εκδότης ανασήκωσε το δεξί του φρύδι και το ήμισυ του άνω χείλους. Φυλλομέτρησε σιωπηλός το ζηλευτό και εκλεκτό σύγγραμμά μου «Οι ελικοειδείς απολήξεις των κιονοκράνων των κιόνων κορινθιακού ρυθμού της Ελλαδικής επικράτειας» αποκύημα ενδελεχούς έρευνας τριών συναπτών ετών. Κι εκεί που ανταλλάσσαμε χειραψίες είπε: Είτε γράψετε για κιονόκρανα, είτε για κυανόκρανους, είτε για τις μαραθόπιτες της κυρα Γιώργαινας στην Άνω Παναγιά, εμπορική επιτυχία θα έχετε. Το όνομά σας, αγαπητέ κύριε Πλούταρχε, αποτελεί εγγύηση στους συγγραφικούς κύκλους.

Βγήκα από τον εκδοτικό οίκο «Πνοή» ακμαίος, τα γόνατα κι οι ώμοι μου πάλλονταν σαν δεκαεπτάχρονου. Δώδεκα το μεσημέρι στην Ομόνοια. Κίνηση ένθεν κακείθεν. Εν μέσω κοσμοσυρροής και αποπνικτικής ατμόσφαιρας εκείνο το μεσημέρι του Ιουνίου, ένιωθα θαλερός. Παρά την άρτι αφιχθείσα εβδομηκονταετία μου, περπατούσα με ανάλαφρες κινήσεις αδιαφορώντας για το λινό μου παντελόνι, εμφανώς ταλαιπωρημένο, γεμάτο πιέτες, όσο και μια ισπανική βεντάλια.

Κατέβηκα την Πανεπιστημίου. Στάθηκα στην Πατησίων. Αδημονούσα να επιβιβαστώ στη σωτήρια αποβάθρα του ηλεκτρικού. Κι ενώ οραματιζόμουν το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το συγγραφικό μου πόνημα, ένα χέρι βιαίως απέσπασε την τσάντα μου! Η γραβάτα μου έγινε αγχόνη. Έπνιγε την κραυγή βοηθείας στο λαιμό μου!

Δεν μπορούσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του αθλίου υποκειμένου, παρά μόνο το αθλητικό του καπέλο. Κι αν προ ολίγου ένιωθα την Αθήνα καμίνι, τώρα ήμουν ήδη σ’ ένα καζάνι με βραστό νερό ν’ αναμοχλεύομαι μ’ όλα τα κατακάθια της κοινωνίας. Ενεός, συνέλαβα ένα βλέμμα μου στην τζαμαρία κάτω από την επιγραφή «Επιδιορθώσεις υποδημάτων, τακούνι εξπρές». Το κυφωμένο μου σώμα μες στο λινό κουστούμι, τα λιγοστά μαλλιά ανακατεμένα, η φιγούρα των εβδομήκοντα χρόνων μού γελούσε σαρκαστικά, θα τολμούσα να πω λαϊκιστί: Μου έβγαζε γλώσσα. Βοήθεια, κατάφερα να φωνάξω. Πιάστε τον!

Ένας περαστικός νεαρός πρόφτασε τον επιτήδειο κι αφού του έριξε και μερικές, έσπευσε προς το μέρος μου με τέτοια χαρά σαν να κρατούσε τα λάφηρα της Τροίας.

-Ευχαριστώ πολύ, του είπα, νεαρέ, η τσάντα αυτή εμπεριέχει πέρα από προσωπικά αντικείμενα, πολύτιμα έγραφα για το καλό της κοινωνίας.

-Είστε γιατρός, ερευνητής, μυστικός πράκτορας, μήπως έχετε τα σχέδια για την έξοδο της Ελλάδας απ’ το μνημόνιο;

-Τι ανόητο παιγνιώδες παραλήρημα, σκέφτηκα, χωρίς να θέλω όμως να προδώσω τη σκέψη μου, αφού εξάλλου είμαι καθόλα ευγενής, χαμογελώντας αμυδρά απάντησα: Αγαπητέ μου, είπα και αυτή τη φορά σιγούρεψα το λουρί της τσάντας στον ώμο μου, εδώ εμπεριέχεται μία ακόμα υπό έκδοση μελέτη μου για την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Μία σπάνια, συλλεκτική έκδοση για το συνολικό μήκος των ελίκων σε όλα τα κορινθιακά κιονόκρανα.

-Κύριε Πλούταρχε, ασφαλώς αστειεύομαι, μεγάλη μου χαρά που σας συναντώ από κοντά. Η μελέτη σας αυτή σίγουρα αποδεικνύει πως η ουσία της ζωής βρίσκεται στις λεπτομέρειες που οι αδαείς προσπερνούμε βιαστικά. Διδάσκετε αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Είμαι ένθερμος θαυμαστής και φοιτητής σας.

-Α, ναι, βεβαίως, αγαπητέ, σας ενθυμούμαι.

-Συνηθίζω να κάθομαι στα μπροστινά έδρανα.

-Είστε από τους ενσυνειδήτους φοιτητάς, απάντησα, αν και από το καύμα του μεσημεριού, τη σύγχυση και την αγωνία ή απλώς την αμέλειά μου, η φυσιογνωμία του δεν μου θύμιζε απολύτως τίποτα.

-Παυλόπουλος Παύλος, λέγομαι, μία διάνοια του δικού σας βεληνεκούς σίγουρα έχει πολύ καλή μνήμη.

-Και πώς να ξεχάσω φοιτητάς σας κι εσάς που η ευγένεια και η προσφορά σας αποδιδράσκει των ορίων της επιστήμης και κατακτά τη σφαίρα της αυτοθυσίας για την κοινωνία και εμέ προσωπικώς;

-Πιστεύετε πως υπάρχει μια κάποια συμβολή δική μου στην επιστήμη;

-Βεβαίως, βεβαίως!

-Θα εννοείτε την εργασία μου «Ιστορικές παρανοήσεις από τη φοιτητική νεολαία».

-Δεν ενθυμούμαι επακριβώς τον τίτλο, ψέλλισα έχοντας πλήρη άγνοια αρνούμενος να τον κοιτάξω ευθέως στα μάτια.

-Είναι απορίας άξιο, η εργασία μού έχει επιστραφεί χωρίς βαθμό. Σας θυμίζω ενδεικτικώς: Αιγαίας: έπεσε από το βράχο της Ακρόπολης κι όχι από το Σούνιο, όπως καταγράφεται στα ερωτηματολόγια που μοιράστηκαν στους φοιτητές. Αυτό γιατί το έχετε διαγράψει;

-Κοιτάξτε, οι γνώμες διίστανται. Υπάρχει η παραδοσιακή, συντηρητική κριτική που ενστερνίζεται τις μυθικές παραδόσεις και τα πορίσματα της έρευνας για το μνημείο του Αιγαία στο Σούνιο.

-Μα υπάρχει μνημείο του Αιγαία στο Σούνιο;

-Ναι, δηλαδή, όχι πια… Εννοώ… ψήγματα, κάποια ερείπια έχουν μελετηθεί. Η βιβλιογραφία βεβαίως είναι μόνο στα Σουηδικά. Οικονομική κρίσις νεαρέ μου! Πού να βρεθούν χρήματα για μεταφράσεις; Χαλεποί οι καιροί… Δεν είχα ιδέα. Μα τι έλεγα; Σίγουρα σε κάποια μεταπτυχιακή φοιτήτρια θα είχα αναθέσει για άλλη μια φορά τις διορθώσεις των εργασιών. Διαφορετικά, πώς θα προλάβαινα να μελετήσω για τη λαμπρή μου παρακαταθήκη στους νεωτέρους;

-Καλά, λοιπόν.

Και χαμογελώντας αμήχανα, πάνω που είχα πάρει βαθιά ανάσα και άνοιγα βήμα για το σταθμό του τρένου, σίγουρος πως δεν θα ξαναβρεθώ σ’ αυτή τη δυσμενή θέση, σαν κεραμίδα ακούω και τη δεύτερη ερώτηση:

-Επίσης δεν αποτελεί παρανόηση ότι το δωρικό ρυθμό τον ξεχωρίζουμε από τον ιωνικό με βάση τον κίονα και μόνο;

-Βεβαίως είναι αλήθεια, είπα.

-Στην εργασία μου όμως έχετε σημειώσει τρία θαυμαστικά και την ένδειξη «δες το πάλι».

-Θα έπρεπε δίχως άλλο να ασχοληθείτε περισσότερο με αυτό το σημείο, είπα και ένιωσα προς στιγμήν ότι εκείνη η χελώνα που χτύπησε τον Αισχύλο στο κεφάλι και τον σκότωσε, τουλάχιστον τον παρέδωσε στις δάφνες της ιστορίας, ενώ η κεραμίδα της δεύτερης ερωτήσεως με παρέδιδε σιδηροδέσμιο σε αυτόν τον φοιτητή.

-Μα, είπε, εξηγώ αναλυτικά τις διαφορές ανάμεσα στον δωρικό και τον ιωνικό ρυθμό: Πρώτον, οι κίονες του δωρικού ρυθμού είναι κοντοί, φαρδιοί και χωρίς σχέδια, ενώ του ιωνικού είναι ψηλοί, κομψοί με πλούσια διακόσμηση. Δεύτερον, ο δωρικός κίονας δεν έχει βάση σε αντίθεση με τον ιωνικό. Τρίτον, το επιστύλιο του ιωνικού ρυθμού είναι στενότερο από ό,τι του δωρικού. Τέταρτον…

-Δεν έχετε όμως αναφέρει, είπα διακόπτοντάς τον, ότι πρώτος που συμπεριέλαβε και τα τέσσερα αυτά σημεία των παρατηρήσεών σας στο έργο του: «Ομιλούντες Κίονες» είναι βεβαίως ο αείμνηστος καθηγητής της κιονολογίας Δόκτωρ Miller.
-Δεν τον είχα υπόψη μου. Υπάρχει κλάδος κιονολογίας;

-Βεβαίως, όπως και κλάδος πεπλολογίας, είναι η επιστήμη που καταγράφει ενδελεχώς τις πιέτες στα πέπλα της Αθηνάς Αγραύλου, Εργάνης και της Πολιάδος, είπα κοιτώντας φευγαλέα το παντελόνι μου, κλάδος τριαινολογίας, εξετάζει το περίφημο άγαλμα του Δία ή του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου, του πέμπτου αιώνα προ Χριστού… τέλος πάντων, αν είναι κεραυνός ή τρίαινα αυτό που κρατά στο ανυψωμένο χέρι, ο κλάδος της σταγονολογίας… μελετούν με πόσες σταγόνες αρώματος και νερού ράντιζαν τους θεατές στο αρχαίο θέατρο της Ρώμης τον τρίτο αιώνα προ Χριστού. Μα τι έλεγα; Τώρα εγώ παραληρούσα σαν να διαδραμάτιζα πρωταγωνιστικό ρόλο στις κωμωδίες του Πλαύτου και του Τερεντίου! Τα δευτερόλεπτα στην οδό Πατησίων κυλούσαν τόσο αργά, σαν λαμνοκόποι σε βούρκο.

-Κύριε Νικολόπουλε, πήρε το λόγο ο φοιτητής, ενώ εγώ σκούπιζα τον ιδρώτα απ’ το μέτωπό μου κι ενώ η γλώσσα μου είχε στεγνώσει σαν να είχα απαγγείλει απέξω την Ιλιάδα, την Οδύσσεια κι όλους τους τόμους των μεταμορφώσεων του Οβιδίου, έχω καταβάλει μεγάλη προσπάθεια στο μάθημά σας. Αγωνίζομαι τέσσερα χρόνια να το περάσω. Εξηγήστε μου σας παρακαλώ γιατί κόβομαι. Είναι αδύνατο να σας συναντήσω από κοντά. Καταλαβαίνω το πρόγραμμά σας είναι πολύ φορτωμένο…

-Χρειάζεται το λίγο παραπάνω.

-Μα πώς είναι δυνατόν να κόβομαι με 2,7 και 3,5;

-Χρειάζεται όχι μόνο αποστήθιση, αλλά και συνδυαστική σκέψη νεαρέ μου, απάντησα με φανερό εκνευρισμό κοιτάζοντας το ρολόι του χεριού μου. Λυπάμαι, έχω αργήσει…

-Τι παραπάνω προσόντα! Είπε ο νεαρός σχεδόν φράζοντάς μου με τα δυο του χέρια το δρόμο, την τρίτη θέση στην Ολυμπιάδα στο σκάκι κέρδισα φέτος.

-Μα… μα το έχω τονίσει και στις παραδόσεις μου. Να μη διαβάζετε μόνο Lesky, αλλά και Vitsdrawerlitsh.

-Πώς είπατε;

-Είχε έξω από το γραφείο μου αναρτηθεί ένα έκτακτο δίωρο για το μάθημα με ιδιαίτερες αναφορές στον καθηγητή. Προσήλθαν μόνο είκοσι άτομα, αλλά ήταν αναμφιβόλως ενδιαφέρον.

-Πώς είπατε το όνομα, επέμενε, ενώ ξεδίπλωσε ένα σημειωματάριο μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου.

-Vitsgrawerlitsh, όχι, όχι, Vits… Ένιωθα να κολυμπώ σε κρύο ιδρώτα.

-Γράψτε το εσείς καλύτερα, είπε προτείνοντάς μου ένα στυλό.

-Αχ, νεαρέ μου, μια σκοτοδίνη, δεν ενθυμούμαι καλώς… Ένιωσα το χέρι μου να τρέμει, αυτό το στυλό είχε αναμφιβόλως γίνει η λόγχη για να τρυπήσει πέρα ως πέρα κάθε ανορθόδοξο, ναι, το ομολογώ, ταπεινό μου σχέδιο να ξεφύγω από τον ενοχλητικό νεαρό.

-Vitsdrawerlitsh. Ενθυμούμαι καλώς! Είπε και στη στιγμή έβγαλε από την τσέπη ένα διαβολικό κινητό με χιλιάδες δυνατότητες… πληκτρολόγησε το όνομα… καμία καταχώρηση κύριε καθηγητά στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα πραγματικά είναι συμπτωματική, έτσι; Και σεις, κύριε καθηγητή, τη μέθοδο του ανεμιστήρα; Όσο γραπτά πάρει ο αέρας τα περνάμε, τα υπόλοιπα όχι; Να θυμάσαι καλά λοιπόν τη συνάντησή μας! Ό,τι είπαμε είναι καταγεγραμμένο! Εντάξει, φτηνό το κόλπο με τον κλέφτη αλλά και τόσο αποτελεσματικό! Τόλμησε να μη με ξαναπεράσεις και θα δεις! Είπε και τα χαρακτηριστικά του είχαν σκληρύνει, το πρόσωπό του είχε γίνει ένα τρομακτικό προσωπείο, ζούσα κυριολεκτικώς στην κόλαση του Δάντη…

-Ο δυστυχής, ψέλλισα. Μ’ έπιασες στα δίχτυα σου σαν ψάρι, μου έκλεισες το δρόμο της διαφυγής με τα δυο σου χέρια και μόνο, με τη μέθοδο της σαγήνης, όπως οι Πέρσες τους εχθρούς τους στην Ερέτρια! Ηρόδοτε, τουλάχιστον να κατέγραφες τα βάσανά μου… Ο βασιλιάς γυμνός!

-Πλούταρχε, ο κλάδος μπουρδολογίας σου στέλνει τα διαπιστευτήριά του και σε ανακηρύσσει επίτιμο διδάκτορα! Είπε δυνατά και το διερχόμενο πλήθος στράφηκε προς το μέρος μου. Το μόνο που με έσωζε ήταν ν’ ανοίξω τη σχάρα του υπονόμου και να χωθώ μέσα ή να τυλιχτώ στα περιοδικά στο απέναντι περίπτερο σαν ένθετο ή να στριμωχτώ στην τσέπη κάποιου αλλοδαπού αγνώστου ταυτότητος… και το σύνολον των ελικοειδών κιονοκράνων να με απορροφήσει ως δίνη εν μέσω του ανθρωπίνου πελάγους.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.