Σ’ ένα γάμο

At a wedding

He, she and he and she ―
he on the right, she on the left,
and families and guests: an amalgam of emotions.
she and he and he and she ―
and the eyes effervesce,
and rehearsed vocabularies spring forth from the mouths.
And here is me, in best bib and tucker, thinking:
which one is more a flattering attention to the eyes?
A fetish necessary for sexual gratification?
Greed lulled by wedding rings?
Who agnostic theology
and who theological crust of oblivion?
When the business is done
who will be he in disguise
and who she the deferred self?
Marriages are experimental luck
turned into destiny. Luck, good or bad,
is perhaps no luck. It is a mercy that
I’m standing in the pew, nearly what I am,
as nearly as I may be, the more me of me,
perishing in my reality.

Σ’ ένα γάμο

Αυτός, αυτή κι αυτός κι αυτή ―
αυτός δεξιά, αυτή αριστερά,
οι οικογένειες κι οι καλεσμένοι ένα αμάλγαμα συγκινήσεων.
Αυτή κι αυτός κι αυτός κι αυτή ―
και τα μάτια σπινθηρίζουν
και προβαρισμένο λεξιλόγιο αναπηδάει από τα στόματα.
Και εγώ, ντυμένος στην τρίχα, να σκέπτομαι:
ποιος είναι πιο κολακευτική προσέλκυση για τα μάτια;
Ένα αναγκαίο φετίχ για σεξουαλική διέγερση;
Απληστία κατευνασμένη με βέρες;
Ποιος αγνωστικιστική θεολογία
και ποιος θεολογική κρούστα λήθης;
Όταν θα έχει τελειώσει η δουλειά,
ποιος θα είναι αυτός μεταμφιεσμένος
και ποια αυτή ο αναβαλλόμενος εαυτός;
Ο γάμος είναι πειραματική τύχη
μεταβαλλόμενη σε πεπρωμένο. Τύχη, καλή ή κακή,
ίσως να μην είναι καν τύχη. Ευτύχημα είναι
που στέκομαι στο στασίδι, περίπου αυτός που είμαι,
όσο περίπου μπορώ να είμαι, το επιπλέον εγώ του εγώ μου
ν’ αφανίζεται στην πραγματικότητα.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.