Γκίκα Κέλλυ
Δυστοπία

Βάζει σε εφαρμογή τον συναγερμό. Η πόρτα του γκαράζ κλείνει αυτόματα. Βγαίνει από το αμάξι και με το ασανσέρ από το υπόγειο ανεβαίνει κατευθείαν στο σαλόνι. Ο ήλιος περνά από την τζαμαρία που κυκλώνει το σπίτι από άκρη σε άκρη και το λούζει στο φως. Ένας μηχανισμός ψεκασμού των μικροβίων μπαίνει αυτόματα σε εφαρμογή αφήνοντας μια όξινη μυρωδιά. Βγάζει τις μαύρες γόβες της στο χολ και φοράει τα χειρουργικά γάντια. Βγάζει με προσοχή το παλτό της και το κρεμά στην μπροστινή βεράντα, να αεριστεί. Τοποθετεί εκεί και την δερμάτινη τσάντα της. Κατόπιν κλείνει την πόρτα της βεράντας και κατευθύνεται στο μπάνιο. Μετά από το ντους, απολυμαίνει τα χέρια της και φορά το λευκό της μπουρνούζι.

Η οικιακή βοηθός σερβίρει το γεύμα. Τέσσερα πολύχρωμα χαπάκια μαζί με μερικά σφαιρίδια Φουά γκρα καθώς και μια δημιουργία από ψυχρό άζωτο, σύμφωνα με τις επιταγές της μοριακής διατροφικής τάσης συμπληρώνουν το γεύμα. Γευματίζει και ανεβαίνει στον επάνω όροφο, στην ανατολική κρεβατοκάμαρα για έναν ολιγόλεπτο ύπνο. Φωνάζει πάλι την οικιακή βοηθό στην οποία δίνει εντολή να της ψεκάσει τη νάιλον φόρμα εργασίας με την οποία κυκλοφορεί εκτός σπιτιού καθώς και στην εταιρεία που εργάζεται, όπου άλλωστε είναι επιβεβλημένο.

Οι μέθοδοι αποστείρωσης, μήνες μετά την επιδημία που εξαπλώθηκε στη χώρα, έχουν γίνει «δεύτερη φύση», ειδικά στο ποσοστό του πληθυσμού που δεν θέλει να θεωρεί τον εαυτό του δεύτερης κατηγορίας. Τα σαμπουάν έχουν αντικατασταθεί με κάποια προϊόντα που απολυμάνουν το σώμα και το κεφάλι, χωρίς νερό, χωρίς σπατάλες, γρήγορα και εύκολα. Συμβάλλουν στην προστασία του περιβάλλοντος. Τα καθαριστικά είναι βαριά και για αυτό η χρήση τους γίνεται πλέον με φειδώ, συνήθως από εξειδικευμένο προσωπικό. Παντού, στις υπηρεσίες και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, διανέμονται γάντια και μάσκες, αφού οι άνθρωποι συμμορφώνονται ανάλογα με τους κανόνες υγιεινής που επέβαλε η πανδημία με την εξάπλωσή της.

Νέα μέτρα και σταθμά στη ζωή τους είναι πλέον προφανή. Αν και ο κίνδυνος της μόλυνσης έχει οριστικά περάσει, στο μυαλό τους η εφαρμογή τέτοιων μέτρων αποτελεί στοιχείο ύψιστης σημασίας, για κάποιους μάλιστα δείγμα πολιτισμού. Γάντια και μάσκες, φυσικά, δεν διανέμονται δωρεάν αλλά κατόπιν αξιολόγησης. Ο «εργάτης του μήνα», πέρα από τον έπαινο του εργοδότη του, παίρνει μια κούτα με αποστειρωμένα γάντια και μάσκες ως ένδειξη ότι είναι υγιής και προορισμένος να συνεχίσει να εργάζεται ως τέτοιος για το καλό της εταιρείας και του συνόλου. Οι υπόλοιποι τα πληρώνουν από το μισθό τους.

Οι μικρές επιχειρήσεις έχουν κλείσει. Οι μόνες που συνεχίζουν τη λειτουργία τους είναι οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, τα ιδιωτικά εργαστήρια, τα ιδιωτικά σχολεία και τα ιδιωτικά νοσοκομεία. Και αυτά λειτουργούν μέχρι να εγκαταστήσουν σε ολόκληρη την επικράτεια τους 3D εκτυπωτές. Αυτοί θα επιφέρουν την καθολική αλλαγή στις μέχρι πρότινος συνήθειες των καταναλωτών και κατ’ επέκταση στην παραγωγή των αγαθών. Οι ειδικοί διαβεβαιώνουν ότι πολύ σύντομα τα εργοστάσια θα αποτελούν παρελθόν. Ο μέσος πολίτης έχοντας πρόσβαση στα εξελιγμένα μοντέλα τεχνολογίας θα είναι σε θέση να δημιουργήσει  το προϊόν που επιθυμεί «στα μέτρα του» με έναν 3D εκτυπωτή. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι το ανθρώπινο δυναμικό που μεσολαβεί στις οικοδομικές εργασίες, το λιανικό εμπόριο, ακόμα και στην υγεία κάποια στιγμή να καταργηθεί. Η ιδέα, πίσω από αυτή την προοπτική, τονίζουν, είναι να γίνεται πλέον η παραγωγή «κατά απαίτηση» και όχι μαζικά. Το μοντέλο αυτό γνωστό ως matternet κατά αναλογία του γνωστού internet, θα επιτρέπει την αστραπιαία διαχείριση και μεταφορά πληροφοριών εικόνας και ήχου.

Οτιδήποτε άλλο είναι αναγκαίο θα γίνεται μέσω των «applications». Οι πολίτες θα κατεβάζουν την αντίστοιχη εφαρμογή για τεχνικές υπηρεσίες, αγορά τροφίμων, είδη πρώτης ανάγκης κ.λπ. Αν και τα περισσότερα επαγγέλματα έχουν ήδη εξαφανιστεί μέσα στα τρία τελευταία χρόνια, από την εποχή που ξέσπασε το κακό, οι άνθρωποι, αν εξαιρέσουμε αυτούς που έχουν χάσει τα πάντα και έχουν στοιβαχτεί σε παράγκες στην άκρη της πόλης, είναι και αισθάνονται ασφαλείς. Δεδομένου ότι έχει οργανωθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, υπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες ανθρώπων. Οι επαίτες και οι πλούσιοι.

Το υπουργείο μεταφορών έχει ορίσει συγκεκριμένες ζώνες κυκλοφορίας που αφορούν η μία στην ελίτ και η άλλη της περιφέρεια στους υπόλοιπους. Έτσι αποφεύγεται με εντυπωσιακό τρόπο ο συγχρωτισμός των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων. Οι κάμερες, τοποθετημένες παντού, στους δρόμους και στα κτίρια, ελέγχουν την απαγόρευση των συγκεντρώσεων ύποπτου περιεχομένου, πολιτικές, κοινωνικές ή διαμαρτυρίας. Ακόμα και οι συναθροίσεις στα σπίτια καταγράφονται οικιοθελώς από τον κάθε ιδιοκτήτη μέσω του υπολογιστή ή του κινητού, ενώ ειδική ομάδα καταφτάνει διακριτικά και ελέγχει  την κατάσταση.

Η έννοια της Τέχνης υφίσταται φυσικά αλλά σε διαδικτυακή μορφή. Οι άνθρωποι παρακολουθούν όλες τις εξελίξεις, τις νέες τάσεις, επισκέπτονται μουσεία, γκαλερί, παρακολουθούν θέατρο, βλέπουν κινηματογραφικές ταινίες, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν συναθροίζονται. Μπαρ και εστιατόρια δεν λειτουργούν πια. Αυτοί που ενδεχομένως θα μπορούσαν να τα υποστηρίξουν οικονομικά, δεν έχουν τον χρόνο, τη διάθεση αλλά ούτε και τη συντροφιά για να μοιράσουν τον χρόνο τους εκτός σπιτιού που είναι άλλωστε τόσο πολύτιμος. Δεδομένης και της εγκληματικότητας που έχει πάρει ξαφνικά τρομερές διαστάσεις, προτιμούν να ακολουθούν τις επιταγές του κράτους που αποδεικνύει σε κάθε περίσταση πόσο τους προστατεύει.

Οι τελετές γάμου γίνονται στα κατά τόπους Δημαρχεία με μόνο μια υπογραφή, για την ασφάλεια των πολιτών από πάσης φύσεως επιθέσεις ή άλλου είδους παρενοχλήσεις. Ούτως ή άλλως ο αριθμός τους έχει μειωθεί έως και εβδομήντα πέντε τοις εκατό, δεδομένου ότι όλοι, με εξαίρεση τους προνομιούχους, έμεναν πλέον σε μεγάλους αριθμούς μαζί στον ίδιο χώρο. Στις κηδείες τα πράγματα είναι κάπως ανοργάνωτα ακόμα. Με μια κλήση σε ένα τετραψήφιο νούμερο ο ιερέας μπορεί να κάνει «κατ’ οίκον» επίσκεψη, αποκλειστικά για τη θεία μετάληψη κάποιου ετοιμοθάνατου. Προς αποφυγή  των συναθροίσεων, οι άνθρωποι έχουν πειστεί πως το τελετουργικό και η συγκέντρωση στην εκκλησία είναι κάτι, πέρα από επικίνδυνο, εξόχως αναχρονιστικό, αφού οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε ναούς είχαν γίνει συνηθισμένο φαινόμενο. Άλλωστε, υπάρχουν ειδικές ομάδες που θάβουν μαζικά τους νεκρούς, εκτός βέβαια από τους εύρωστους που μεταφέρουν τους νεκρούς για καύση με ειδικά ναυλωμένα αεροσκάφη σε μακρινά μέρη. Σε μια κοινωνία, όπου η υπογεννητικότητα αγγίζει το ογδόντα τοις εκατό και η θνησιμότητα των ηλικιωμένων το ξεπερνά, οι τυχεροί εναπομείναντες αισθάνονται πραγματικά ασφαλείς.

Αυτά σκεφτόταν η «Μην Με Αγγίζετε» όταν χτύπησε το κινητό της. Η υπεύθυνη για την απογευματινή της γυμναστική την ειδοποιούσε ότι η ώρα είχε φτάσει. Άνοιξε την οθόνη, σύνδεσε το σώμα της στα καλώδια και πάτησε το play. Η προπονήτρια του τένις έριξε το πρώτο σερβίς. Η «Μην Με Αγγίζετε» ανταποκρίθηκε με πάθος. Από μικρή της άρεσε το τένις, αλλά οι υποχρεώσεις της στις ξένες γλώσσες δεν της είχαν αφήσει καθόλου ελεύθερο χρόνο.

Μετά από την γυμναστική η «Μην Με Αγγίζετε» θα συνομιλούσε με τηλεδιάσκεψη, για δεκαπέντε λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα με τη «Μη Κάνετε Θόρυβο» για τα νέα της ημέρας. Αν και τα γραφεία τους στην εταιρεία είναι ακριβώς απέναντι, με ένα γυάλινο διαχωριστικό ανάμεσά τους, οι δύο γυναίκες δεν μπορούν να ανταλλάξουν λέξη, καθώς απαγορεύεται ακόμα και η μεταξύ τους οπτική επαφή κατά τη διάρκεια της εργασίας τους. Οποιαδήποτε πληροφορία ανταλλάσσουν θα πρέπει να αφορά αυστηρά στην εργασία και να μεταφέρεται μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων ή μέσω meeting που είναι σχεδιασμένα ειδικά για αυτές τις δύο οι οποίες ως διακεκριμένα στελέχη, συνεργάζονται στενά για την αποδοτικότητα της εταιρείας, παρουσία πάντα των ανωτέρων τους, κάθε τρεις ώρες ακριβώς, στη διάρκεια της δωδεκάωρης εργασίας τους. Ως εκ τούτου πάντα κάτι έχουν να πουν στην απογευματινή τους συνομιλία.

Στις 20.30 η «Μην Με Αγγίζετε» κάνει ένα καυτό ντους και στις 20.45 τρώει το δεύτερο μοριακό γεύμα της ημέρας, σερβιρισμένο από την ίδια πάντα υπηρέτρια. Στις  21.00 η υπηρέτρια αποστειρώνει τη δυτική κρεβατοκάμαρα του σπιτιού. Η «Μην Με Αγγίζετε» ξαπλώνει και ανάβει το πορτατίφ στα αριστερά της. Ρίχνει μια ματιά στο μόνο έντυπο που τη βοηθά να χαλαρώσει για λίγο, τη VOGUE του μήνα, ευτυχισμένη που δίνει στον εαυτό της την κρυφή ικανοποίηση να φυλλομετρήσει ένα έντυπο περιοδικό έστω και με τα γάντια. Στις 21.15 παίρνει το χάπι για την αύξηση της μελατονίνης και στις 21.30 παραδίδεται σε έναν ύπνο μάλλον δίχως όνειρα.

© 2020 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.