Φιλιππίδου Ελένη
Γυναίκα

Με τη γέννηση του κόσμου έρχεται και η δική σου και μοιάζει με την παροιμία με την κότα και το αυγό ποιο είναι πιο σημαντικό ίσως δεν έχει σημασία ο κόσμος σου και ο κόσμος των άλλων γίνεται το αιώνιο παιχνίδι που παλεύεις να κερδίσεις χωρίς να ξέρεις πως έχεις χάσει πριν καν ξεκινήσεις γιατί πριν ακόμη έρθεις στη ζωή έχουν αποφασίσει πώς θα ζήσεις πώς θα ευτυχήσεις τα στάδια είναι προγραμματισμένα και εσύ παλεύεις να μείνεις μέσα στις γραμμές γιατί όποιος βγαίνει από τον κύκλο χάνεται ζωγράφισε μέσα στις γραμμές αυτός είναι ο ήλιος το σπίτι η καρδιά το δέντρο η μάνα η γιαγιά η δασκάλα είναι εκεί να σου δείξουν όπως έδειξαν και σε αυτές οι προηγούμενες γενιές μα εσύ το βλέπεις πως είσαι κάτι άλλο από αυτό θα το καταλάβεις όμως πολύ αργότερα με την είδηση πως το έμβρυο είναι θηλυκό τα πρώτα ροζ φορεματάκια και οι κορδελίτσες κάνουν την εμφάνισή τους γιατί εσύ εκπροσωπείς την ομορφιά είσαι το λουλούδι και άντε να τους δώσεις να καταλάβουν πως υπάρχουν στον κόσμο αυτό εκατομμύρια λουλούδια που κανένα μα κανένα δε μοιάζει με το άλλο και θα πρέπει να περπατήσεις να κόψεις την πάνα να μιλήσεις όπως το κάνουν τα φυσιολογικά παιδιά και να φερθείς όπως τα καλά παιδιά μα εσύ το νιώθεις η παιδική σου αυθεντία το ξέρει πως είσαι κάτι διαφορετικό και άλλο ίδιο πλάσμα δε θα υπάρξει στον πλανήτη αυτό και αρχίζεις να φεύγεις από την αγκαλιά της μάνας και να βγαίνεις στον κόσμο και στην αρχή φοβάσαι και γυρίζεις και κοιτάς συνέχεια πίσω σου για να σιγουρευτείς πως είναι εκεί μα τελικά φεύγεις και είσαι μόνη με τους άλλους αχ αυτοί οι άλλοι που θα γίνουν φίλοι και κάποιοι ίσως εχθροί και μαθαίνεις το παιχνίδι τα κορίτσια με τις κούκλες και τα αγόρια αχ αυτά τα αγόρια να παίζουν πόλεμο και μπάλα ρόλοι μοιρασμένοι από την εποχή των σπηλαίων και αρχίζεις να χαίρεσαι το ήλιο και τον κοιτάς ευθεία θέλοντας να τον κοντράρεις στα ίσα να μάθεις όσα σου κρύβουν και ρωτάς τους μεγάλους να σου μάθουν τον κόσμο αχ αυτοί οι μεγάλοι που τα ξέρουν όλα και τελικά δεν ξέρουν τίποτα γιατί ξέχασαν  πώς να κοιτάνε τον ήλιο του κρύβονται πίσω από γυαλιά και κάτω από καπέλα και πασχίζουν να σε προστατέψουν μα εσύ τον θέλεις τον ήλιο ξυπνάς κάθε πρωί για να τον αντικρίσεις και κοιμάσαι με την προσμονή να ανοίξεις τα μάτια σου στο φως του αυτά τα μικρά τσαχπίνικα μάτια που θα σκύψουν ώρες ατελείωτες πάνω από βιβλία με γράμματα και αριθμούς χωρίς ουσία αλλά πρέπει να το κάνεις γιατί άνθρωπος αγράμματος ξύλο απελέκητο έλεγαν οι παλιοί αχ αυτοί οι παλιοί δεν ήξεραν πως μετά από τόσες ώρες πάνω από αυτά τα βιβλία θα βγεις πιο ξύλο και πιο απελέκητο και τα χρόνια περνάνε και πρέπει να είσαι η σωστή κόρη που κάθε γονιός ονειρεύεται τι σημαίνει άραγε αυτό και έρχεται κάποια στιγμή που ό,τι ήξερες ή έστω προσπαθούσες να καταλάβεις χάνεται το κορμί σου αλλάζει το μυαλό σου αλλάζει η διάθεσή σου αλλάζει δεν είσαι κορίτσι ούτε γυναίκα δεν είσαι ούτε μικρή ούτε μεγάλη και κοιτάς γύρω και οι μεγάλοι έχουν γίνει τεράστιοι σαν από άλλον πλανήτη δεν σε καταλαβαίνουν κι εσύ ούτε που μπαίνεις στη διαδικασία να τους αποκωδικοποιήσεις έχεις άλλες φούριες και οι φίλες σου αλλάζουν ξαφνικά ξεπροβάλλουν καμπύλες στο σώμα σου και κάθε μήνα αιμορραγείς και τι είναι πάλι αυτό έτσι θα γίνεις μάνα σου λένε γιατί πρέπει να γίνεις αλλά αυτό θα σε απασχολήσει πολύ αργότερα και οι ορμόνες σου ηφαίστειο εν ενεργεία που θέλει να εκραγεί για να ξεσπάσει και η λάβα του να σε κάψει και να μην αφήσει τίποτα όρθιο και ταράζεσαι όταν τον βλέπεις το γιατί δεν το ξέρεις μα οι ορμές σου σε κατακλύζουν χωρίς να σε ρωτήσουν ωχ τι είναι αυτό πάλι και εκεί που βρίσκεσαι στην κορυφή του κόσμου την άλλη στιγμή βυθίζεσαι στον πάτο του ωκεανού και νομίζεις πως θα πεθάνεις και γίνεσαι γυναίκα το κορμί είναι έτοιμο και το μυαλό αρχίζει να βρίσκει μια ρότα και καταλαβαίνεις τι θέλεις ίσως και όχι γιατί έρχονται πάλι οι άλλοι αυτοί που ξέρουν τι πρέπει να κάνεις ξεράδια ξέρουν και όσο μεγαλώνεις πρέπει να είσαι ωραία αλλά όπως κάποιοι άλλοι όρισαν το ωραίο και να είσαι και μοιραία και έξυπνη και ανεξάρτητη και νοικοκυρά και τόσα άλλα που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς πόσα και έχεις και ένα κορμί που θέλει να ενωθεί με ένα άλλο κορμί ναι και όμως γιατί μαζί με το δικό σου άλλαξε και το δικό του και όσο και αν δεν περνούσε από το μυαλό σου όταν πάντρευες τις κούκλες σου και αυτός σου τραβούσε τα μαλλιά για να σου τραβήξει την προσοχή και ναι ο καημένος ακόμη έτσι προσπαθεί να το κάνει και τώρα μπαίνει στη ζωή σου αυτό που λένε ο μεγάλος έρωτας γιατί όλα στη ζωή είναι έρωτας και θάνατος και ζούμε στη ζωή μας πολλούς από δαύτους και έρωτες και θανάτους και αγωνίζεσαι να το ισορροπήσεις πρώτα απ’  όλα μέσα σου και άλλοτε το καταφέρνεις άλλοτε όχι και για άλλη μια φορά ερήμην σου θα αποθεωθείς και θα καταποντιστείς μα ο χρόνος κυλά χωρίς να τον προλαβαίνεις και να που ξαφνικά νιώθεις αυτό το πετάρισμα στο στομάχι που το ’χες ξανανιώσει και νόμιζες πως τα συναισθήματα σου θα σε πνίξουν όμως τώρα είναι διαφορετικό αυτό το πρώτο σκίρτημα στην κοιλιά από κάποιο μικροσκοπικό ποδαράκι ή χεράκι που είναι εσύ και το συναίσθημα της θείας αυτής έκστασης θα διαπεράσει με απίστευτη ταχύτητα κάθε σημείο του κορμιού σου και θα κορυφωθεί όταν αντικρίσεις αυτό το ποδαράκι και το χεράκι μα η μαγεία δεν κρατά για πάντα και να σου ξαφνικά ακόμη ένα ρόλος που ούτε αυτόν ξέρεις πώς να τον παίξεις τον μαθαίνεις στην πορεία όπως όλους τους άλλους και η ζωή συνεχίζεται κι εσύ στροβιλίζεσαι να τα καταφέρεις όλα αχ και να ήξερες τότε πως δεν υπάρχει τέλειο να μην βασανίζεσαι να το κυνηγάς και έτσι ψάχνεις να βρεις εσένα και τους άλλους αλλά όλα συνεχώς αλλάζουν και να που βρέθηκες να κοιτάς στον καθρέφτη και βλέπεις μια μεγάλη γυναίκα και ένα κορμί όχι τόσο νεανικό μα δεν είσαι η μόνη όλα είναι κύκλος καθετί πάνω σε αυτόν τον πλανήτη κάνει το δικό του κύκλο άλλο πιο μικρό και άλλο πιο μεγάλο και κάθε σημείο του κύκλου είναι μοναδικό και κάπου προς το τέλος του θα γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω όπως τότε που ήσουν μικρή και άφηνες το χέρι της μάνας σου τώρα όμως δεν φοβάσαι γιατί έζησες και αυτό και μόνο είναι υπέροχο.

© 2019 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.