Ελεύθερη ψυχή

Μια ονειρεμένη, γεμάτη υποσχέσεις, ζωή είχε καταλήξει στο σημείο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Εκείνη, μπερδεμένη στα αδιέξοδά της, φαίνεται πως κρέμεται από μια κλωστή. Μπροστά της παρουσιάζεται το τέλος, η ήττα στη μάχη την οποία φαίνεται ότι χάνει. Πατούσε ακόμη στην άκρη του γνωστού κόσμου για εκείνην. Το πόσο επιθυμούσε ακόμη την παρουσία της σε αυτόν, θα φανεί από την επιλογή της...

Ο άνεμος προκαλούσε το κορμί μου σε μιαν άνιση μάχη. Με ξαφνικές ριπές με έσπρωχνε προς τα εμπρός. Ίσα που στεκόμουν στην άκρη ενός βράχου. Από κάτω μου, η άβυσσος. Έτσι, φάνταζε η μαύρη θάλασσα από ψηλά˙ ένας ωκεανός, όπου όλα τα ξεπλένει. Τα αφρισμένα κύματα εξαπατούσαν την όρασή μου∙ σαν να έβλεπα μια γυναίκα να κείτεται εκεί κάτω. Βυθισμένο το σώμα της στον άγνωστο εκείνο κόσμο. Το κεφάλι της, στραμμένο προς εμένα. Με κοιτούσε επίμονα. Ένιωθα τα μάτια της, να είναι τα δικά μου. Όμως, το πρόσωπό της, δυσδιάκριτο. Τα μαλλιά της επέπλεαν μακριά και ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ. Αναμαλλιασμένη επέπλεε εκεί˙ τα κύματα την έκαναν να παίρνει κάθε τόσο μορφές απόκοσμες. Την ακολούθησα. Καθώς ριχνόμουν στο κενό, ο χρόνος σταμάτησε. Αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα, μια ζωή. Μπροστά της ξεδιπλωνόταν η σκηνή, όταν ο διευθυντής θεάτρου την βράβευε για μια εξαιρετική ερμηνεία της. Η εικόνα θολή, αλλά το χειροκρότημα, πιο δυνατό και πιο έντονο στ’ αυτιά της. Το χαμόγελο της στιγμής χάθηκε μονομιάς, ότι διέκοψε τη σκέψη της το βλέμμα ενός άντρα. Ήταν γοητευτικό, αλλά εκείνη δεν ήξερε τις προκλήσεις που έκρυβε για τη συνέχεια. Γεννημένη μέσα στο θέατρο δεν γνώριζε τις στροφές της πραγματικής ζωής: πίστεψε στον απόλυτο και μοναδικό έρωτα, έκανε όνειρα, θυσίασε πολλές επιλογές για να διαλέγει εκείνον. Όμως, ο έρωτας ξεθώριασε, πέρασε και πέταξε γι’ αλλού, μακριά από τους δύο αυτούς νέους. «Δεν μπορώ... Φύγε από το μυαλό μου...!», φώναζε καθώς έβλεπε τη σκηνή του αποχωρισμού. Το ράγισμα στην καρδιά της ήταν μεγάλο˙ πολύ μεγαλύτερο από αυτό που αναγκάστηκε να κάνει αργότερα... Τα μάτια της άστραφταν μαζί με τα φλας των φωτογραφικών μηχανών. Η είδηση είχε έρθει στα μέσα ενημέρωσης ως βόμβα: έκτρωση! Το μοναδικό στοιχείο που της τον θύμιζε... Κολασμένα τηλεκριτικοί και παπαράτσι την κατέτρεχαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Το σπίτι είχε γίνει η φυλακή της. Ακόμη και στο δωμάτιο άκουγε τους ήχους από τα ανέξοδα, πικρά σχόλια όλων. «Φωνές... Σταματήστε πια αυτές τις φωνές!», παρακαλούσε καθώς έπεφτε στο κενό. Το παρελθόν της το μισούσε. Δάκρυα στα μάτια δίχως τελειωμό, περίμεναν τη λύτρωση στο τέρμα...

Άκουσα έναν έντονο παφλασμό και βρέθηκα στον μαύρο κόσμο. Ο βυθός του με μαγνήτιζε˙ εκεί ο κόσμος άλλαζε όψη: χρώματα παραδεισένια, γεμάτα αγαλλίαση και ηρεμία. Τα μαλλιά μου, ΛΥΤΑ, έδειχναν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Έμοιαζαν με τη βελόνα της πυξίδας. Ο προορισμός μου έπρεπε να είναι η επιφάνεια. Αντίθετα εγώ, ορμούσα όλο και περισσότερο στο βάθος. Μια αυτοκαταστροφική μανία με είχε κυριεύσει. Το μυαλό είχε κολλήσει˙ μια ιδέα απόγνωσης, απελπισίας, το είχε κατακτήσει. Αν και είχα τα μάτια μου κλειστά, αντίκρισα μια γοργόνα. Ζούσε εκεί, βρισκόταν μπροστά μου. Ναι, όντως! Γοργόνα ήταν! Δίχως να μιλάει άκουγα τη φωνή της. Εσωτερική, υποδόρια. Δεν με καλούσε. Δεν ήθελε να με βλάψει. Μου έφερνε στιγμές στο μυαλό. Κομμένες σκηνές από τα βάθη της ψυχής μου. Όλη η ζωή μου, σαν ταινία˙ κι εγώ, απλώς παρατηρούσα να φεύγει, να ξετυλίγεται. Καταπλακωμένες εικόνες από ασχήμια και δυστυχία˙ τόσο μίζερη ζωή. Κατάφερα ν’ αντικρίσω το απόκοσμο πλάσμα από κοντά. Περίεργο θα φαίνεται, αλλά μου έμοιαζε. Καστανοκόκκινα μαλλιά, πράσινα μάτια, λεπτά χείλη. Σαν μια άλλη Ρίτα Χέιγουορθ, η οποία είχε ξεχάσει ποια ήταν πραγματικά. Διαφορετικά, θα έβγαζε τον εαυτό της από αυτόν τον βούρκο. Ανεξάρτητη και αποφασισμένη, θα έπαιρνε τη ζωή στα χέρια της και δεν θα έδινε καμία σημασία στον κοινωνικό στιγματισμό. Μπορεί ο μεγάλος έρωτάς της να την είχε εξαπατήσει˙ μπορεί η ίδια να είχε προβεί σε μια οδυνηρή έκτρωση -το είχε ήδη μετανιώσει. Η καριέρα της ως ηθοποιός δεν είχε τελειώσει. Είχε κάθε δικαίωμα να ξεπεράσει αυτήν την εικονική επιφάνεια, που τώρα φάνταζε ως θάλασσα. Θα έδιωχνε τα φαντάσματα του παρελθόντος και το ένα συμβόλαιο θα διαδεχόταν το άλλο. Έτσι, θα έκανε... Η αρνητική διαφήμιση τής είχε δώσει ώθηση. Όλες αυτές οι εμπειρίες έβγαιναν προς το κοινό πιο αληθινές, πιο γνήσιες. Οι δραματικοί ρόλοι την έκαναν να λάμψει στο στερέωμα του θεάτρου και του κινηματογράφου. Μα, έπρεπε να πολεμήσει... Τώρα, περνούσε την έσχατη δοκιμασία: ο εαυτός της, η συνείδησή της και η γοργόνα... Το ψάρι που κουβαλούσε στην ουρά της ήταν ανατριχιαστικό. Φαινόταν ξένο˙ ένα εμπόδιο που τη βασάνιζε να ζει εδώ αποκομμένη. Το ανατριχιαστικό αυτό συναίσθημα άρχισε ξαφνικά να μεγαλώνει. Τόσο θέριευε μέσα μου, που ένιωθα πνιγμένη. Νερό γέμιζε τα πνευμόνια μου. Καίγονταν από το αλάτι. Η γοργόνα, με μια κίνηση, έκοψε την ουρά της κι ελευθερώθηκε. Σαν τη γοργόνα, κι εγώ, τίναξα τα χέρια μου και βρέθηκα στην επιφάνεια. Τόσο ΕΛΕΥΘΕΡΑ δεν τα είχα νιώσει ποτέ.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.