Οδός Κένσινγκτον

Δίχως υπερβολή, τα μεγάλα, κόκκινα κουτιά είχαν προσδώσει έναν διαφορετικό χαρακτήρα στους δρόμους του Λονδίνου. Η εποχή της πληροφόρησης και των επικοινωνιών είχε ήδη φθάσει. Τηλεφωνικοί θάλαμοι, σε κάθε οδό, σε κάθε γωνιά∙ ένα δίκτυο επικοινωνίας επικεντρωμένο στην αμεσότητα. Άμεση ανάγκη χαρακτήρισαν την επιθυμία τους για τηλεφώνημα και οι δύο μνηστήρες του θαλάμου της οδού Κένσινγκτον. Η ορμή με την οποία πλησίασαν το κόκκινο κουτί, μαρτυρούσε την αξία κάθε λεπτού που περνούσε. Άλλωστε, η ταχύτητα της επικοινωνίας είχε πλέον ανεκτίμητη αξία, ιδιαίτερα τότε, στην ψυχροπολεμική εποχή.  

Μόλις δύο βήματα έδιναν προβάδισμα σε αυτόν που ήρθε εκ δεξιών του θαλάμου. Βρισκόμενος σε θέση ισχύος, είπε με ήρεμο αλλά παράλληλα απόλυτο τόνο: «Νομίζω ότι προηγούμαι, κύριε». Ωστόσο, ο άλλος τον κοίταξε έντονα λέγοντας ότι δεν υπήρχε καμία τέτοια ένδειξη. Το τηλεφώνημά του ήταν το ίδιο σημαντικό. «Όσο καθυστερείτε, κύριε, χάνετε και εσείς αλλά και εγώ πολύτιμα λεπτά. Είμαι κοντύτερα στον θάλαμο και έχω κάθε δικαίωμα να κάνω πρώτος το τηλεφώνημα», επεξήγησε δίχως να αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης.

Ο άλλος συγκράτησε τα νεύρα του. Έβλεπε τον αντίπαλό του αρκετά γυμνασμένο, τουλάχιστον ένα κεφάλι ψηλότερο και κατά μερικά χρόνια νεότερο. Τα γυαλιά μυωπίας του προσέθεταν ένα στυλ καθηγητή, ή θα μπορούσε και λογιστή. Η επιδεικτική χωρίστρα στα μαλλιά του φανέρωνε ένα άτομο, το οποίο φρόντιζε τον εαυτό του. Ωστόσο, δεν φαινόταν για κάτοικος του Κένσινγκτον∙ πολύ περισσότερο ούτε του Λονδίνου. Εντελώς παράταιρη ήταν και η προφορά του. «Αν και γηραιότερος, θα δώσω τόπο στην οργή και στην έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό μου, κύριε!», απάντησε περιφρονητικά. «Το περιθώριό μου κλείνει σε τρία λεπτά. Σας χρονομετρώ, λοιπόν, και ελπίζω να μην χρειαστεί να σας χτυπήσω την πόρτα…!».

Δεχόμενος τη συμφωνία, ο πρώτος άνοιξε γρήγορα την πόρτα του θαλάμου και έβγαλε από την τσέπη της καμπαρντίνας του ένα μπλοκ σημειώσεων. «Μα είναι δυνατόν τώρα αυτό που μου συμβαίνει;», μουρμουρούσε. «Σε τι σχολαστικό ηλίθιο έπεσα;». Κοιτούσε τον άλλο που περίμενε απ’ έξω με την άκρη του ματιού του: πουκάμισο ολόλευκο, καφέ σακάκι ασορτί με το παντελόνι, λουστρίνι στα πόδια. Η έκφραση του προσώπου του αποδείκνυε μια αυταρέσκεια. Ήξερε πόσο βασανιστική ήταν αυτή η πρωτιά. Ο άλλος θα απολάμβανε το τηλεφώνημά του με την ησυχία του. «Μα, είναι δυνατόν;», συνέχιζε τη μουρμούρα ακούγοντας ακόμη το βουητό από την άλλη μεριά του ακουστικού. Αφού δεν απαντούν, δεν γίνεται να χάσω τη σειρά μου, σκεφτόταν. Άσε τον κοντοστούπη να περιμένει... Το πολύ πολύ να θέλει να καλέσει τη μαμάκα του!

Η υπομονή του κυρίου που περίμενε έξω από τον θάλαμο, όλο και λιγόστευε. Κουνούσε νευρικά τα πόδια, κοιτούσε συνεχώς το ρολόι. Αν δεν τηλεφωνήσω στην Μπάρμπαρα σύντομα, κάηκα..., σκεφτόταν. Τι το σημαντικό λέει αυτός και δεν μπορούσε να περιμένει μετά τα δικά μου τρία λεπτά. Μια έγκριση θα έπαιρνα∙ ένα «ναι» και θα έκλεινα αμέσως το ακουστικό. Αγχωμένος πλησίασε το παράθυρο του θαλάμου και έκανε μια κίνηση δείχνοντας επιτακτικά το ρολόι… Ο άλλος απαιτούσε τουλάχιστον ένα επιπλέον λεπτό. Μα, τι να το κάνει το ένα λεπτό; Σιγόβραζε ο θυμός μέσα του.

Κοιτώντας ασυνάρτητα γύρω του, παρατήρησε έναν πάγκο με εφημερίδες στην απέναντι μεριά του δρόμου. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί ρωτώντας τον εφημεριδοπώλη αν γνώριζε πού αλλού μπορούσε να τηλεφωνήσει. Εκείνος του έδειξε τον ίδιο τηλεφωνικό θάλαμο. Πριν όμως τρέξει πάλι πίσω, τα μάτια του κόλλησαν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων: «Πόλεμος των Άστρων! Με κατασκόπους προσπαθούν να διεισδύσουν οι Σοβιετικοί στο αμερικανικό, διαστημικό πρόγραμμα!». Αυτό μας έλειπε…, σκέφτηκε. Δεν μπορούμε πλέον να εμπιστευτούμε κανέναν. Ποιος μου εγγυάται τώρα την ασφάλειά μου; Ποιος μου προεξοφλεί ότι αυτός ο άντρας… Το μυαλό του σκεφτόταν επιπόλαια αλλά με μεγάλη ταχύτητα: επείγον τηλεφώνημα, αρκετά ασυνήθιστη εμφάνιση, πληθωρικά σωματικά προσόντα, δημοσιευμένη είδηση περί κατασκόπων. Τον παρατήρησε που μιλούσε και κοίταζε επιφυλακτικά έξω από τον θάλαμο. Γεμάτος περιέργεια για την εξέλιξη του τηλεφωνήματος, πλησίασε τον θάλαμο ώστε να μην τον βλέπει ο ύποπτος άνδρας.

«Ένα σπίτι στην οδό Κένσινγκτον. Η υπόθεση μάς ταιριάζει απόλυτα. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να πάρω πληροφορίες από τον ιδιοκτήτη. Θα το ερευνήσω περισσότερο και θα μιλήσουμε ξανά. Έχω ένα μικρό πρόβλημα να λύσω...». Ο ψιλόλιγνος άνδρας άνοιξε την πόρτα μόλις κρέμασε το ακουστικό. «Ορίστε, είναι όλος δικός σας...», είπε με δόση ειρωνείας στον άντρα που τον κατασκόπευε. «Ακόμα και τα αντανακλαστικά σας το φανερώνουν!», απάντησε εκείνος. Ο άλλος έδειξε να μην καταλαβαίνει. «Αν δεν έπρεπε να κάνω άμεσα αυτό το τηλεφώνημα, να είσαστε σίγουρος ότι δεν θα ξεμπερδεύατε εύκολα. Ομολογήστε λοιπόν…!». Ο άλλος τον κοιτούσε απορημένα, όταν πλέον ενοχλημένος του είπε να κοιτάει τη δουλειά του. «Ορίστε... Ορίστε...! Τα ξέρω όλα! Για ένα σπίτι, εδώ πιο κάτω, στην οδό Κένσινγκτον, την υπόθεσή σας και τις φιλορωσικές προθέσεις σας!». Ο άλλος φάνηκε προσβεβλημένος. «Για τράβα να τηλεφωνήσεις στη μανούλα σου και άσε τις ιστορίες!», φώναξε για να δουν οι περαστικοί το παράλογο σκηνικό. «Δεν θα είστε με τα καλά σας, κύριε! Η Μπάρμπαρα είναι γυναίκα μου! Τέτοια γυναίκα, δύσκολα θα βρίσκατε εσείς…! Έχετε ξαναδεί εισιτήρια όπερας; Αυτό ήθελα να της ανακοινώσω πριν φύγει από το σπίτι για τη δουλειά. Καλά κάνουν όμως οι Αμερικάνοι και σας έχουν στριμώξει. Με τέτοιους κατασκόπους άντε να βρει το έθνος προκοπή!».

Τον κοίταζε με ορθάνοιχτα μάτια. Τι φαντασίωση είχε στο μυαλό του αυτός εδώ ο ανθρωπάκος; Γεμάτος αυτοπεποίθηση γέλασε, προτού συστηθεί επισήμως: «Άντζελο Πικάρντι. Βοηθός παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών. Όπως καταλαβαίνετε, βρίσκομαι εδώ για τις ανάγκες εύρεσης σκηνικών για τα γυρίσματα μιας ταινίας στο Κένσινγκτον. Η ιταλική αγορά θέλει να ανοιχθεί προς τη Δύση και φαίνεται ότι ελκύεται από ρομάντζα και κωμειδύλια. Αυτό εκεί το σπίτι, ίσως είναι αύριο η νέα ατραξιόν για την πόλη σας. Δυστυχώς, για τη δική σας μεγάλη φαντασία δεν υπηρετώ ως κατάσκοπος καμία χώρα. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι θα ήσασταν ικανός να διακρίνετε τη μυστική ταυτότητα κανενός».

Η γλώσσα του ανθρωπάκου είχε δεθεί για τα καλά. Τέτοιο ρεζιλίκι δεν το περίμενε. Έκανε μονάχα ένα νεύμα συγκατάβασης, γύρισε την πλάτη και χώθηκε στον θάλαμο. Ο άλλος χαιρέτησε περιφρονητικά. Πήρε ξανά την ίδια κατεύθυνση: το ενδιαφέρον σπίτι της οδού Κένσινγκτον.

Υ.Γ. Στην αυγή του 21ου αιώνα, μια ιταλική εταιρεία παραγωγής έκανε τα γυρίσματα της ταινίας της στην οδό Κένσινγκτον. Το σπίτι ήταν η κατοικία του πρωταγωνιστή. Η ταινία προβλήθηκε με τον τίτλο Σάουθ Κένσινγκτον.

© 2021 διαδικτυακή δημιουργική γραφή. All rights reserved.